فن نمایش یک جسم یا پیکر به صورتی است که دورتر به نظر برسد. قالبها تحت زاویه ای نسبت به سطح طراز تصحیح قرار گرفته و به نسبت فشرده تر میشوند بهطوریکه امتداد خود را در فضا به بیننده القا کند. این اصطلاح برای اشیاء ی منفرد یا اجزای آنها در تقابل با پرسپکتیو یعنی ژرف نمایی بکار میرود و در رابطه با ترکیب سرتاسری فضا است [1].
منابع: [1] کار، داوسن ویلیام وکینگ لئوناردویلیام، شیوههای نگرش به تابلوهای نقاشی، مترجم: حمید فرهمند بروجنی، اصفهان: گلدسته. 1384.
