نامی برای محل کار نقاش اما به گروه هنرمند، صنعتگر و شاگردانی هم که برای او کار می‌کنند اطلاق می‌شود. هنرمند موفق احتمالا به مکانی بزرگ و چند نفر در اختیار نیاز داشت تا بتواند چند این نقاشی را به طور همزمان، اجرا کند. نظام صنفی استاد و شاگردی درسده های میانه کارگاه‌ها را به مکانی برای تربیت هنرمندان مبدل کرده بود. اطلاعات موجود درباره ی برخی کارگاه های رنسانس و باروک حاکی از آن است که اینها نقش اولین مکتب خانه ها (آکادمی) های هنری را داشتند که حد و مرز هنر را مشخص می کردند. چند افسانه هم درباره کارهای اعجاب انگیز استادان این کارگاه ها وجود دارد. کیفیت نقاشی های تولید شده در کارگاه ها به طور عمده تابع میزان نظارت خود هنرمند بود. برخی از هنرمندان آشکارا کارهایی با کیفیت بالا از کارگاه خود می خواستند اما برخی دیگر چنین انتظاری نداشتند. همچنین برخی از هنرمندان بیشتر به روتوش کاری آثار دستیاران خود می پرداختند تا آنها را مبدل به کار خود کنند. محصولات کارگاه ها معمولا به عنوان اثر استاد به فروش می‌رسید زیرا در آن زمان ابداع از اجرا مهمتر پنداشته می‌شد، اما ارزشی که ما امروزه برای از آثار اصل قائل هستیم مدت‌ها به وسیله هنرمندان یا هنرشناسان تعیین شده است. امروزه وقتی اثری را به کارگاهی منتسب می‌کنند معمولا منظورشان این است که آن اثر به وسیله شخصی ناشناس ثبت شده که در کنار هنرمند و در کارگاهش به کار مشغول بوده است [1].