برابر نهاد ایتالیایی fresh( واژه‌ی انگلیسی به‌معنای تازه، نو) است که برای گونه‌ای فن نگاره‌ای بکار می‌رود که رنگ‌دانه را مخلوط با آب یا آب آهک به‌طور مستقیم روی اندود خیس تازه می‌کشند. همچنین به دیوارنگاره mural نقاشی شده به این روش نیز فرسک گویند. به این روش buno fresco یا فرسک حقیقی گویند که در آب‌وهوای خشک فوق‌العاده پایدار است ، چون رنگ به داخل اندود نفوذ می‌کند و ضمن خشک شدن جزئی از دیوار می‌شود.  به‌همین دلیل در تمام در تمام نقاشی‌های بزرگ ایتالیای مرکزی از این تکنیک استفاده‌شده اما در شمال اروپا که رطوبت موجب خرد شدن سریع اندود می‌شود رواجی نداشته است. یکی از امتیازهای ویژه فرسک درخشندگی رنگ‌های آن است که تا یک حد استثنایی درخشندگی واقعی خود را حفظ می‌کند.

 برای آماده‌سازی دیوار ابتدا سطح آن را با لایه‌ای از ماسه آهک زبر موسوم به arriccioآریچو می‌پوشانند. سپس لایه‌ای از اندود نرم آهکی موسوم به intonaco (اینتوناکو)(آستر یا لایه تدارکاتی نقاشی) بر روی آن کشیده و نقاشی را شروع می‌کنند. چون لایه آستر درطول شب خشک می‌شود فقط به اندازه یک روز کاری اندود می‌کشند. هر بخش از زیر کار یا آستر را یکgionata( روز )می‌گویند. بنابراین با شمارش این جورناتاها می‌توان تعیین کرد که فرسنگ طی چند روز به پایان رسیده است. فرسک تکنیک دشواری است که باید سریع اجرا شود و امکان دست‌کاری یا اصلاح نقاشی‌ هم تقریباً وجود ندارد مگر این‌که اندود به‌کلی تراشیده و کار از نو آغاز شود. چون پس‌از خشک شدن ظاهر رنگ‌ها خیلی متفاوت می‌شود فقط یک فرسک کار قابل می‌تواند پایان کار را تجسم کند.

 هنرمندان آغازین معمولاً طرح خود را با sinopia( گچ قهوه‌ای مایل به قرمز مخلوط با آب آهک) بر روی اندود زبرarricio اجرا می‌کردند. این نوع طراحی در فرسک هایی یافت شده‌است که به‌منظور محافظت از جایی اساصلی، جدا شده‌اند. بعدها هنرمندان از زیر طرح catroonبرای انتقال طرح بر روی اندود نرم به روش گرد زنی یا ضربه خاک زغال استفاده کرده‌اند. Fresco seccoفرسک خشک یا نقاشی بر روی اندود خشک secco از نظر ظاهری شبیه فرس که حقیقی است اما رنگ‌هایش خیلی زود پوست می‌شوند گاهی سراسر تابلو را به این روش نقاشی می‌کردند اما معمولاً از روش مذکور برای بازسازی و روتوش و سگ‌های حقیری استفاده می‌شد متأسفانه بدلیل آسیب‌پذیری نمونه‌ای از آن‌ها به‌جای نمانده است.

Mezzo frescoیا نیم فرسک شامل نوعی نقاشی بر روی اندود اندک خشک‌شده (دونم) است که در سده شانزدهم رایج بوده‌است. در پایان سده هیجدهم تکنیک فرسک پیش‌تر نادر بود تا رایج در سده‌ی نوزدهم این تکنیک به‌ویژه به وسیله گروه هنرمندان اهل وین معروف به ناصریون(Nazarenes)دوباره احیا و اصلاح شد در سده بیستم نیز نگارگران مکزیکی طرفداران اصلی فرسک بودند [1].