پرتودهی فرابنفش روشی علمی است که در بررسی آثار نقاشی کاربرد دارد. بدلیل اینکه مواد متفاوت نقاشی در معرض نور فرابنفش، فلورسانس رنگی ویژه خود را دارند میتوان از روش پرتودهی فرابنفش برای تشخیص قسمتهای رتوش زده، رتوش شده یا گونههای متفاوت جلا (ورنی) استفاده کرد. نقاشی را درون اتاق تاریک برده، آن را در معرض پرتو فرابنفش قرار میدهند. قسمتهایی که بهتازگی رتوش شدهاست در قیاس با رنگ اصلی کهنهتر که ظاهری روشنتر و سبز به خود میگیرد، با تضادی شدید به رنگ ارغوانی تیره دیده میشود. گونههای متفاوت جلا نیز تحت پرتو فرابنفش رفتار مخصوص به خود را خواهد داشت (برای مثال شلاک (لاک شفاف) فلورسانس به رنگ زرد -نارنجی روشن خواهد داشت). گاهی شناسایی برخی از رنگدانهها (نظیر انواع لاکهای طبیعی روناس که رنگ قرمز- بنفش شفاف دارند و از رنگینه های طبیعی بدست میآیند) با توجه به فلورسانس رنگی مخصوص به هر یک از آنها امکانپذیر است [1].
منابع: [1] کار، داوسن ویلیام وکینگ لئوناردویلیام، شیوه های نگرش به تابلوهای نقاشی، مترجم: حمید فرهمند بروجنی، اصفهان: گلدسته. 1384.
