استاد غلامعلی امامیان ۲۰ خردادماه ۱۳۲۹ در شهر تاریخی نیشابور متولد شد. بین سالهای اولیه عمرش را در همان شهر سپری ساخت و تحصیلاتش را تا پایان دوره ابتدایی پی گرفت. استاد امامیان در سال ۱۳۴۴ موفق به اخذ پایاننامه تحصیلات ابتدایی خود گردید و از پانزدهسالگی به آموختن هنر معماری و بهویژه کاشیکاری و کاشی تراشی نزد استادان این حرفه همت گمارد.
سال ۱۳۵۰ بنا بر نظر کمیسیون پزشکی از خدمت نظام وظیفه عمومی معاف گشت و در همان سال ازدواج نمود. استاد امامیان هنگامیکه ازدواج کرد ۲۰ یکساله بود. او یکسال بعد در سال ۱۳۵۱ رسماً به استخدام سال سازمان حفاظت از بناهای تاریخی دفتر فنی خراسان درآمد. وی در بدو استخدام بهعنوان استاد کاشیکار و کاشی تراش در شهرستان خواف بهکارگرفته شد. مدرسه غیاثیه خرگرد نمایشگاهی باشکوه از انواع کاشیهای منقوش است که هنرمندانه اندام بنا را آراسته است.
ازاینرو فرصتی مغتنم برای استاد امامیان فراهم آمد تا با مرمت و بازپیرایی نمونههای اصیل هنر کاشیکاری ایرانی بر تجارب خویش بیفزاید. وی از سال ۱۳۶۱ به مدت ۱۰ سال در شهرستان خواف سکنی گزید و به مرمت آثار و ابنیه تاریخی این شهرستان مشغول شد.
استاد امامیان در سال ۱۳۷۰ طی حکمی از کارگاه مرمت غیاثیه خرگرد درخواست به کارگاه مرمتی قدمگاه رضوی در شهرستان نیشابور منتقل گشت.
او در کارگاه مرمتی قدمگاه به مرمت و بازپیرایی شماری از بناهای تاریخی شهرستان نیشابور پرداخت. نخست در سال ۱۳۷۳ تعمیرات آرامگاه نقاش شهیر ایرانی کمال الملک را برعهده میگیرد. سپس به کارگاه مرمتی آرامگاه عطار معرفی میگردد و به بازپیرایی بناهای آرامگاهی شیخ فریدالدین عطار نیشابوری میپردازد. وی در اواخر سال ۱۳۷۳ به مشهد بازگشت و برای مدت ۲ ماه در کارگاه مرمتی «گنبد سبز» به مرمت کاشیهای فرسوده و تخریب شدهی آن بنا میپردازد. در سال ۱۳۷۵ به شهر سبزوار رفت و در بهسازی بنا و مرمت کاشیهای فرو ریخته و تخریبشده آرامگاه حاج ملاهادی سبزواری شرکت میکند. استاد امامیان در همان ایام، موفق به اخذ درجه «استادکار ممتاز» میگردد. او در سال ۱۳۷۶ مجدداً از کارگاه مرمتی قدمگاه رضوی در نیشابور به کارگاه مرمتی غیاثیه خرگرد در شهرستان خواف بازمیگردد. شهرت او بهعنوان کاشیکاری طراز اول از مرزهای جغرافیایی گذشته و بر این اساس در سال ۱۳۷۶ تا سال ۱۳۷۷ از وی دعوت میکنند به کشور عمان رفت و کاشیکاریهای بنای ارزشمند و نوساز سازه ساختمان بانک ملی ایران شعبه عمان را برعهده گیرد. استاد امامیان پساز بازگشت از کشور عمان تا سال ۱۳۸۱ در کارگاه مرمتی مدرسه غیاثیه خرگرد بکار مشغول میشود و به تعمیر، مرمت و بازپیرایی کاشیهای معقلی و معرق آن بنا میپردازد. وی در اواخر سال ۱۳۸۱ هنگامیکه ۵۲ سال از عمرش میگذشت، پساز ۳۰ سال فعالیت و تلاش مستمر در زمینه ساخت، تعمیر و نصب انواع کاشیهای ایرانی بر اندام بناهای تاریخی استان خراسان به افتخار بازنشستگی نائل میگردد. [1]
منابع:
[1]. لباف خانیکی، رجبعلی و هادی تقی زاده. یادنامه معماران و معماری سنتی خراسان. موسسه تالیف ترجمه و نشر آثار هنری متن. 1396
