استاد علی‌اکبر نوروزی، دوم فروردین‌ماه ۱۳۳۲ در شهرستان بجنورد و در خانواده‌ای کم‌درآمد به دنیا آمد. وی دارای ۲ برادر و ۳ خواهر بود و از اوان کودکی به کشیدن نقاشی علاقه‌ای وافر داشت. به‌سبب درآمد کم خانواده، پدر، قادر به تأمین نیازهای هنری علی کوچک نبود. از این‌رو علی برروی هرچه به دستش می‌رسید نقوش خردسالی اش را نقش می‌زد. از مقوا، فیبر و گونی چتایی تا دیوارهای گچی و سیمانی خانه‌های محله.

 آن‌قدر نقاشی کشیده بود که انگشتانش با قلم و خطوط آموخته شده بودند و در دبستان به‌عنوان تندنویس ترین شاگرد مدرسه شهرتی برهم زده بود. او چندین‌بار در مسابقات تندنویسی به مقام اول دست یافته بود و جوایزی همچون دفتر، قلم و مدادرنگی گرفته بود. تازه دوران دبستان را پست سر گذاشته بود و چندماهی از آغاز دوران تحصیلی‌اش در مقطع متوسطه می‌گذشت که به‌سبب وضع مالی مجبور به ترک تحصیل شد. مدتی را در مغازه یکی از اقوام به شاگردی گذراند و آخرالامر تصمیم گرفت تا تحصیلاتش را پی گیرد. پس‌از اتمام دوره متوسطه به دبیرستان رفت و در رشته‌ی طبیعی به تحصیلاتش ادامه داد. در ایام دبیرستان با مرحوم هنرمند نقاش موسی‌الرضا نجفی آشنا شد. علاقه این ۲ به نقاشی، توأمان با وضع مالی شان، سبب شد تا برای ساختن بوم نقاشی به چوب فروشی رفته و تنه‌ی درختی را خریداری کنند. علی که اندکی با پیشه‌ی نجاری آشنا بود تنه‌ی درخت را برش زده و برای تهیه بوم تعداد زیادی کلاف آماده کرد. با کشیدن پارچه‌های کهنه و بعدها پارچه متقال ارزان‌قیمت، بوم‌های بسیاری ساخت. استاد علی‌اکبر نوروزی، چهل سال تمام برای کشیدن نقاشی از این بوم‌ها استفاده کرد. پس‌از پایان دبیرستان به مشهد و بعد از چندی به استخدام سازمان ملی حفاظت از آثار باستانی درآمد. وی در سال ۱۳۵۵ زیر نظر شادروان استاد بهروز عمو اوغلی در کارگاه مرمت پیر پالان‌دوز بکار مشغول شد. پس‌از پایان دوره سربازی مجدداً به سازمان بازگشت و در کارگاه‌های مدرسه دودر، مدرسه‌ی بالاسر، مدرسه‌ی میرزا جعفر و مدرسه عباس‌قلی خان بکار مشغول شد. یکی از ابداعات استاد نوروزی در مرمت آثار مربوط به برداشتن لایه‌های روی‌هم قرار گرفته الحاق شده به اثر است، به‌گونه‌ای که اثر محتمل کمترین صدمه و خسارت شود. استاد علی‌اکبر نوروزی در خلال سال‌هایی که به فعالیت هنری اشتغال داشت، شاگردان بسیاری را تعلیم داد که حسین ثانی، حسین مدنی، حسین شمسی نژاد، محمدرضا رفیعی، مهدی کبودی کلات، حسین فاروج و هادی حادثی از این جمله‌اند [1].