استاد احمد نوقندی در خردادماه سال ۱۳۴۰ شمسی در شهر مشهد متولد شد. پدرش شغل سقایی داشت و از راه فروش آب، امرار معاش می‌کرد. اوضاع نابسامان مالی مانع از تحصیل احمد خردسال شد. ازاین‌رو، وی از ۹ سالگی به‌منظور کمک به اقتصاد خانواده برای کار به کارگاه قالی‌بافی سپرده شد. احمد نوع قندی تا سن شانزده‌سالگی بکار قالی‌بافی سرگرم بود. در سال ۱3۵۷ کارگاه قالی‌بافی را رها کرد و به حرفه بنایی و معماری سنتی که پسرعمه‌اش استاد علی نوقندی در آن مهارت و شهرتی داشت وارد شد. وی در کنار پسرعمه، به فراگیری و آموختن فنون و شیوه‌های معماری سنتی همچون سنگ کاری، کاشی‌کاری، دیوارچینی، طاق زنی و سفت‌کاری مشغول شد و نخستین سال‌های شاگردی را پشته سر گذاشت. پس از سال‌ها شاگردی، زمانی‌که در خانه خود به تخصص و مهارت قابل قبولی دست یافته بود به سازمان میراث فرهنگی مراجعه کرده و از سال ۱۳۷۶ به استخدام این سازمان درآمد. وی در خلال مدتی که در سازمان میراث فرهنگی بکار مشغول بود همواره از مهارت فنی و تخصص تجربی استادانی همچون استاد حاج‌آقا پناهی طوسی و استاد مؤمنی بهره می‌برد و بر تجربیات و دانش شغلی خویش می‌افزود. استاد نوقندی متأهل است و از این پیوند زناشویی ۵ فرزند پسر دارد. احمد نوقندی در ساختار فنی سازمان میراث فرهنگی به‌عنوان استادکار ارشد شناخته می‌شود و چندین بنای تاریخی را در سراسر استان خراسان مرمت و بازسازی نموده‌است [1].