چارچوبی است که برای کشیدن، تقویت و سفت نگه داشتن یک تکه کرباس بکار میرود. اولین نقاشیهای روی کرباس را روی یک تکیهگاه تختهای میچسباندند، اما از سده هفدهم باعرضه تکیهگاههای موقتی استفاده از چوب بست های ثابت موسوم به strainer از رواج افتاد. در آن زمان، هنگام استفاده از تابلوی نقاشی کرباس را موقتی بروی strainer می بستند. این روش، شبیه روش مذهبان دستنوشته ها بود که ورقههای پوست (پارشمن) را روی کلاف میکشیدند. کشش موردنظر در برخی از چهارچوبهای موقتی به وسیله گروههای گرههای قابل تنظیم تأمین میشد. پساز پایان نقاشی، کار تکمیلشده را روی یک چارچوب ثابت، یا یک چهارچوب قابل انبساط متناسب با ابعاد نقاشی، منتقل میکردند.
انواع متفاوتی از چارچوبهای نقاشی ساختهشده است. تفاوت آنها بیشتر در نحوه اتصال اجرا و سازوکار انبساط (تعبیهشده در گوشههای چهارچوب) است. برای مثال در چارچوب گوه دار، از تکه چوبهای کوچک مثلثیشکل استفادهشده که داخل شیارهای باریک ایجادشده در گوشههای چارچوب قرار میگیرد. وارد کردن فشار به گوه ها موجب دور شدن اضلاع چارچوب و درنتیجه، انبساط تکیهگاه پارچهای میشود. معمولاً بدلیل تغییر میزان رطوبت و انقباض و انبساط کرباس توجه به یک چنین سازگاری حائز اهمیت است [1].
منابع: [1] کار، داوسن ویلیام وکینگ لئوناردویلیام، شیوه های نگرش به تابلوهای نقاشی، مترجم: حمید فرهمند بروجنی، اصفهان: گلدسته. 1384.
