کازئین را با افزودن یک اسید (اسید سولفوریک، کلریدریک یا لاکتیک) به شیر بی‌چربی رسوب می‌دهند. کازئین هایی که به روش تجاری تولید می‌شود اغلب حاوی ناخالصی هایی مانند کره (1/0 تا 3%) ، اسید (0 تا ۳ %) و لاکتوز (۰ تا ۴ %) است. این ناخالصی‌ها بر کیفیت چسب تأثیر زیانباری می‌گذارد.

• ترکیب

 کازئین حاوی مخلوطی از پروتئین‌ها (کازئین هایα وβ وγ) است که مشخصه آن‌ها وجود فسفر (8/0%) است. وزن مولکولی آن بین ۷۵ هزار تا ۳۷۵ هزار متغیر است.

• خواص

 کازئین در نقطه ایزو الکتریک خود (6/4 PH) تقریباً در آب نامحلول است، یعنی برای حل کردن آن باید با افزودن یک ماده قلیایی، PH را به ۹ تا ۱۳ رساند تا یک نمک کازئینات تولید شود.

 اگر برای این منظور از آمونیاک یا هیدروکسید سدیم استفاده شود محلول ساعت‌ها پایدار می‌ماند ولی فیلم خشک آن در برابر رطوبت حساس خواهد بود.

 اگر گل سفید به آن اضافه شود، مقاومت چسب در برابر آب زیاد می‌شود ولی بایستی آن را ظرف ۱ تا ۲ ساعت مصرف نمود. اضافه کردن فرم آلدئید یا کلرور مس نیز باعث افزایش دوام فیلم چسبی در برابر رطوبت می‌شود.

 وقتی‌ که آب در اثر تبخیر و نفوذ به درون جسم تمام شد، ژل خشک می‌شود و به‌صورت فیلم سخت و شکننده‌ای درمی‌آید. برای افزایش انعطاف فیلم به آن گلیسرول، گلوکز، آگار آگار یا فتالات دی متیل گلیکول اضافه می‌کنند. مواد محافظ مورد استفاده برای کازئین معمولاً عبارتند از: فنیل فنات سدیم یا فنول­ های کلردار. معمولاً از کازئین به‌عنوان کلوئید محافظ در امولسیون ها استفاده می‌شود. فرمول رایج آن چنین است: مخلوطی از رزینات کلسیم به‌ اضافه روغن خشکانه به اضافه‌ی کازئین حل‌شده در یک ماده قلیایی. چنین رنگ‌هایی کدر و متخلخل اند و رطوبت به‌راحتی در آن‌ها نفوذ می‌کند. علاوه‌بر این‌ها از کازئین به‌عنوان چسب موکت و برای تکمیل فرسک ­ها (هنگامی‌که ملات برای کار معمولی خیلی خشک است)، استفاده می‌شود [1].