پروتئین‌ها از مهم‌ترین ترکیبات یاخته‌های زنده هستند. وجود آن‌ها برای زندگی ضروری است و در تمامی نسوج حیوانی، غشای مخاطی، پوست، مو، ناخن و حتی هورمون‌ها، آنزیم‌ها، پادزهرها و غیره یافت می‌شوند. این مواد از زنجیرهای آمینواسید تشکیل می‌شوند.

 این مواد دارای ۲ گروه عاملی اسیدیCOOH  و قلیایی NH₂(آمین) هستند و به ترکیبات آمفوتری موسوم­اند. چیزی که به نام نقطهPH  ایزوالکتریک خوانده می‌شود، PH در نقطه‌ای است که تعداد گروه‌های دارای بار مثبت (NH₃⁺) و گروه‌های دارای بار منفی (COO^–) برابر می‌شود لذا، برایند بارهای مولکول صفر است.

 ۲۲ نوع آمینواسید طبیعی وجود دارد. تعداد آمینواسید موجود در مولکول پروتئین و وضعیت آن‌ها به‌صورت ژنتیک تعیین‌شده و خواص پروتئینی تابع آن است. گروه CO-NH به پیوند پپتید موسوم است. این گروه برخلاف پیوندهای C-NH وC-CO که قابلیت چرخش دارند پیوندی است محکم. به دلیل این چرخش مولکول‌های پروتئین می‌توانند آرایش‌های فضایی متفاوتی بگیرند ولی در طبیعت هر پروتئین آرایش مولکولی خاص خودش را دارد؛ این حالت طبیعی است. این نوع آرایش به وسیله عوامل مختلفی مانند نور، گرما، جاذبه‌های سطحی، تأثیر اسیدهای قوی، قلیاها و نظیر آن‌ها به‌راحتی دستخوش تغییر می‌شود. این تغییر ماهیت با کاهش حلالیت همراه است و در بسیاری از موارد موجب انعقاد پروتئین می‌شود. افت حلالیت در طول زمان، استحکام نقاشی دارای بست پروتئینی را تضمین می‌کند.

 استحکام‌بخشی پروتئین‌ها موضوع مباحثی طولانی بوده‌است. پروتئین‌های حاوی سولفور ( تخم‌مرغ، کازئین) زودتر تغییر ماهیت می‌دهند. سریشم حیوانی خیلی مقاوم است. همچنین امکان دارد این مواد با مواد دیگری نظیر روغن‌ها، کربوهیدرات‌ها و رزین‌های طبیعی و مصنوعی واکنش دهند. بدون شک رطوبت یکی از مهم‌ترین عواملی است که بر این تغییرات اثر می‌گذارد [1].