اترهای سلولز از جانشینی اتم‌های هیدروژن گروه‌های هیدروکسیل، با رادیکال‌های آلکیل، رادیکال‌های هیدروکسی آلکیل و رادیکال‌های کربوکسی آلکیل شکل می‌گیرند. سلولز جانشین نشده علی‌رغم داشتن تعداد زیادی گروه‌های آبدوست در آب حل نمی‌شود، زیرا پیوندهای هیدروژنی از پخش شدن این زنجیرها جلوگیری می‌کنند. گروه‌های اتر کم‌ و بیش آب گریز هستند، لذا می‌توان رزین هایی با درجه انحلال متفاوت تولید نمود. گروه‌های متیل، موقعی که فقط ۲ گروه هیدروکسیل از ۳ گروه هیدروکسیل موجود جانشین شود، ماده‌ای تولید می‌کنند که کاملاً در آب محلول است. نمک سدیم کربوکسی متیل سلولز و حتی با جانشینی خیلی کم نیز در آب محلول است.

 اترهای سلولز کاربردهای زیادی دارند، از قبیل عامل غلیظ کننده، کلوئید محافظ، چسب و آهار کاغذ، جلاهایی که قابل ورآمدن است، جلای چرم و کائوچو و غیره. در بسیاری از کارگاه‌ها تمایل دارند که این ترکیبات را، به‌ویژه در مرمت کاغذ، جانشین نشاسته کنند. با این‌ حال بایستی احتیاط کرد و نتیجه‌ی آزمایش‌های پیری را، که هنوز هم کامل نشده‌اند ملاحظه نمود. تنوع مواد موجود در بازار (در نتیجه امکان‌های جانشینی فراوان) این تحقیق را پیچیده می‌کند [1].