از اثاثیه مربـوط بـه ارائـه واحدهای نمایش که برای جلوگیری از لمس شـدن و نفوذ گردوخاک استفاده می شـود تـا اشـیا در آب وهوایی ثابت تـر نگهداری شوند. ویتریـن بـه فضـا نیـز نـظـم می بخشد و انـواع گوناگونی دارد که باید با شکل و ابعـاد واحدهای نمایش منطبق باشـد. بعضی از آنهـا بـه طـور صنعتی و سری سازی و برخی دیگر به صورت هنری و بنا بر طرح های معماران ساخته می شوند. در مورد اول می توانیـم تقریبـا همـه نمونه هایی را که می خواهیـم – حتی از نظر آب بندی، کارایی و لمس پذیربودن پیـدا کنیم. در مقابـل مـورد دوم، گاه عیب های زیادی دارد؛ از سویی ویترین های هنری عموماً متعـادل نیستند و نمی توانیـم بـا آن هـا آنچـه می خواهیم در معرض دید بگذاریم و به خوبی نمایش دهیم و از سوی دیگر برترشمردن ویژگی زیبایی شناختی بـه فنـون ممكـن اسـت بـه عـدم شناخت همـه الزامات و درنهایت تهیه ویترین های جدید و بدیـع امـا غیر کاربردی منتهـی شـود. درواقع اگر ویژگی اولیه ویترین ها کاربردی بودن آنهـا بـاشـد (به لحـاظ آسـانی حمل و نقـل، بـاز و بسته کردن، آب بندی، راحتـی دسترسی به منابع نور به منظور تعویض یا تنظیم جهت و شدت آن و سهولت چیدمان یا آویزان کردن واحدهای نمایش)، ویژگی دوم آن هـا سـادگی است؛ چراکه ظاهـر آنهـا معمـولا مهم نیست، بلکه فقط بایـد طـوری باشـنـد کـه دیـدن واحدهای نمایش را مختـل نکنند. بنابرایـن جنـس و رنگ قاب

ویترین ها و پایه هـای آنهـا بایـد بـا جنـس و رنگ محیط معماری شـان در هـم آمیختـه شـود. انتخاب نوع ویترین ها بستگی به این دارد که چه انتظاری از آن هـا داریم؛ ویترین کوچک امکان محافظت

از یک یا چنـد واحـد نمایش را میسر می کند و ممکن است به طور ویژه ای توجه ها را به سوی خودجلب کند، ویترین مرکزی (کاملا شیشه ای) حـول آنچه در آن هسـت معنا پیدا می کند، امـا اشـكال

کار این است که شفافیتش باعث می شود هم زمان تمام محتویاتش در معرض دید قرار بگیرد. برخی انواع ویترین ها عبارتند از: ۱) میز شیشه دار کـه سـاده ترین ویتریـن اسـت و فاصله كمـابيـش

زیادی بین کف میز و شيشه آن وجود دارد، به طوری که واحدهای نمایشی تقریباً ضخیمی از قبیل کتاب دست نویس با آثار چاپی و عکس های دو بعدی قاب شـده، سکه، مدال و … را در آن می گذارند

واحدهای نمایــش ســه بعدی کوچک را نیز می توان در میزهای شیشه دار گذاشت، امـا بـرای جنین واحدهایی بدتر از این نمی شـود، چراکه در وضعیتی کاربردی قرار نمی گیرند و همیشه به نظر می آید که رها شده اند. وقتـی کـف میـز متمایل باشد، این ویترین را ویترین میز تحریری تیر می نامند. ۲) ویترین مکعبی کاملا شیشه ای یا همان ویترین مرکزی این ویترین با سطح صاف چهارگوش با

مستطیل (که ارتفاعش بیشتر از میز شیشـه دار است از واحدهای نمایش محدودتری محافظت و در عبـن حـال امکان گشـتن پیرامون آن ها را نیز میسر می کند. در این ویترین ها نیز امکان قراردادن

واحدهای نمایش در حالات مختلف محدود است، به طوری که تنها چیدمان ممکن، گذاشتن آنها یا روی پایه های کوچک با روی طبقاتی است که بر میـزی باریک نصب شده اند که خود آنها با شاخک های فلزی که زیاد به چشم می خورند، ثابت شده اند ۳) ویترین مرکزی با چراغ هایی

که در کف آن قرار گرفته همان ابعاد گوناگون ویترین های مکعبی را دارد؛ تنها تفاوت آن شيشـة بالایی آن است که جایش را به یک صفحه روشـن داده است و می توان داخـل آن دستگاه های

روشنایی را نصب کرده دستگاه روشنایی محیطی (با فلورسنت یا شبکه ای از لامپ های رشته ای مستقیم با تارهای سوری)، دستگاه روشنایی جهت دار (رشته ای) و مولد برق (زمانی که از تار نوری استفاده می شود). امتیاز سیستم نصب شده در کف ویتریـن عـلاوه بر تولیـد نـوری بیشتر از حجـم ویترین این است که امکان ارائـه سـاروکاری معلق را نیز میسر می کند و به این صورت، واحدهای

نمایش را به جای فقط روی زمین گذاشتن، آویزان هم می توان کرد ۴) ویترین کروی با نانوسی که با ویترین مکعبی در خور مقایسه است، اما با قالب ریزی ساخته شده است و سطح محدب آن جلوی بازتاب نور را می گیرد و در مقابل روشنایی بیرون را بیشتر جلوه می دهد. ۵) ویترین استوانه ای

یا ویترین ستونی که با ویترین مرکزی درخور مقایسه است؛ با این تفاوت که علاوه بر مزایای مربوط به سیستم روشنایی نصب شده در کف نور را نیز بازتاب نمی دهد. ارتفاع این ویترین ممكن

است به بیش از دو متر برسد و درواقـع ویژگی ویترین قفسه ای را داشته باشد. ویتریس استوانه ای سرای ارائه واحدهای نمایش عمودی، مانند لباس هایی که بر تن مانکن هاست، بسیار مناسب است.

اما از آنجا که سیستم روشنایی نصب شده در کف آن ممکن است برای حالت ایران نیز مناسب باشـد، برای نمایش واحدهای نمایشی با اشکال گوناگون به کار می رود. ۶) ویترین ۳/۴ یا ویترین

دیواری که در خورمقایسه با ویتریس مکعبی و یکی از سطوح اصلی اش با دیواره مانی تعویض شده است که مزیتی مضاعف محسوب می شود و چون نمی توان آن سوی ویترین را به طـور شـقاف

دید، اگر بخواهیم می توانیم آن را به تیغه ای که به رنگ زمینه خودش است، آویزان کنیم، ویترین دسواری ممکن است یک پایه یا سازوکاری برای تعلیق (بـرای آویزان کردن آن به یک تیغه) داشته باشند. گاهی از ویترین دیواری استفاده نامناسبی می کنند، به طوری که به حـجـم قسمت بالای آن است داده نمی شود و این احساس ایجاد می شود که واحدهای نمایش در قسمت زیرین درحـال

له شده اند ۷) ویترین اینه ای که می توان با ویترین دیواری قایسه اش کرد، اما در ارتفاعینصب می شـود کـه ممكـن اسـت از دو متـر تجـاوز کنـد و تـا زمیـن پایین می آیـد. ۸ و ۹) ویترین هـای

دیواری نـوع ۶ و ۷ که ممکـن اسـت در مخزن هـای تعبیه شده در دیوارها و تیغه هـا جاسازی شـوند؛ ایـن ویترین ها بیشتر در فضاهای نمایش دائمی دیده می شوند تا موقتـی. ۹) ویتریـن دیـواری، ویترینی با

گنجایش زیاد است که با ویترین آینه ای جاسازی می توان مقایسه اش کرد، اما با تیغه های معمولی در یک گروه قرار می گیرد. مزیت ویتریـن دیـواری ایـن اسـت کـه فضـا را تفکیک می کند و می تـوان

پشت آن یک دیوار واقعی همچـون تکیه گاه در نظر گرفت. پایه های ویترین هـای نـوع ۱ تا ۶ و حتی تعـادل آنهـا را حفظ می کنند و می تـوان ژنراتورهـای بـرق بـا تـار نـوری را در این پایه هـا قـرار داد[1].