نمایش توضیحی وقایع گذشته با استفاده از واحدهای نمایش و همچنین طراحی صحنه. در نمایشگاهمی توان آنچـه نامرئی، غایب، دسـترس و حتی بیگانـه اسـت، دیدنی و بـرای چشـم محسوس کرد و نوعی تصویر از امـر غايـب به وجود آورد. دیدنی کردن یک فرایند، فراگیرتر از نشان دادن اشیای مقدس یا فراهم کردن زمینه های ادراک دیـداری (نگاه)است. ایـن عمـل فـقـط بـه کار ساده نشان دادن محـدود نمی شـود، بلکـه توضیح را نیز در بر می گیرد (توضیح در اینجـا یعنـی برقراری ارتباطـی کـه هـدف از آن انتقـال پیـام از راه نشانه هایی اسـت کـه ادراک آن را به شکل عاطفی و عقلانی میسـر می کننـد).فرایند دیدنی کردن در اصـل اسـتعاری اسـت. واحدهـای نمایـش هـم ممكـن اسـت قسمتی از واقعیت غايـب را نشان دهند – مثـل سـرمناره تزئینی کلیسا که با ارائه در نمایشگاه قسمتی از کل به حساب می آید – و هـم ممكـن اسـت نمـاد ایـن واقعیـت غايـب باشـند، ماننـد طرحی از همان کلیسـا کـه مـجـازا همچـون جانشین استفاده می شـود. در همـه مـوارد ایـن ارزش هـای نسبت داده شـده بـه واحدهـای نظـام نمایش هستند که به عنوان نشانه قابـل بازدید می شوند و در حضور فیزیکی اشیا نقـش پیـداکنند.