این اصطلاح (که در انگلیسی از landscape گرفته شده است مانند پانوراما دستگاه مخصوصی است که در بعضی موزه ها دیده می شود و هدف از آن غوطه ور کردن بازدید کننده در منظره ای شهری یا طبیعی واقعی یا خیالی است که عموما به صورت ساده و براساس دکورها و نقاشی هایی با ایجاد خطای دید بازسازی شده است. این الگوی جدید با رشد پژوهش های مکتب واقع گرایی بسیار فراتر از وسایل استفاده شـده در دیوراماها در قرن گذشته و با بازسازی هایی از طریق تمامی ابزارهای طراحان تئاتر و همچنین عکاسی و دکور و راهکارهایی گسترش یافت که چشم اندازها را سه بعدی می کرد. به نظر می رسد در سال ۱۹۳۸، این مناظر در موزه کستل نیویورک ظاهر شد و سپس بین سالهای ۱۹۵۹ تا
۱۹۶۹، استفان اف بورهیگی، مدیر موزه عمومی میلواکی، آن را در موزه ای مستقل به همین منظور ارائه داد
و در سال ۱۹۶۵ نیز موزه نگار فرانسوی الاصل، ژان ژک آندره در موزه ایالتی ویکتوریا در بریتیش کلمبیا (كانــادا) آن را به نمایش گذاشت. بنابرایـن ایـن روش به نمایش گذاشتن که براساس برخی جاذبه های بازارهای مکاره و پارک ها (به ویژه پارک های دیزنی بـاب شـد، منظـره خیابـان نـام گرفت و سپس اقتباسی از این الگو در موزه کانادایی تمدن ها در شهر گائینـو (اتـاوا، کانادا در سال ۱۹۸۹) تکرار شد.
