مرحوم استاد مرادعلی خانی، سال ۱۳۲۸ شمسی در خانواده‌ای کم درآمد در شهر نیشابور دیده به جهان گشود. پدرش بکار کشاورزی اشتغال داشت و او به‌سبب اوضاع نابسامان اقتصادی و کمک به رفع حوائج و نیازهای خانواده از کودکی در کنار پدر بکار کشاورزی مشغول شد. روزگار نامساعد، فرصت تحصیل علم و سوادآموزی را در ایام طفولیت از وی به یغما برد تا این‌که در سال ۱۳۴۲ در چهارده‌سالگی به دست تقدیر او را با ۲ تن از اساتید بنام کاشی‌کاری هنری آشنا ساخت و استعداد فروخورده اش را شکوفا کرد. وی به‌سرعت علایق زایدالوصف اش به هنر کاشی‌کاری را کشف کرد و به شاگردی اساتیدی همچون مرحوم استاد محمدحسین طباطبایی و مرحوم استاد غلام‌عباس مشهدی همت گمارد. مرادعلی خانی نزد این استادان به آموختن راه‌ورسم معماری سنتی به‌ویژه فنون رسمی بندی و کاشی‌کاری معرق پرداخت و اس این رهگذر به‌عنوان استاد کاشی‌کار به استخدام سازمان حفاظت آثار باستانی کشور درآمد. وی جزو اولین استادکاران و هنرمندان  استخدامی در این سازمان بود و تا سال ۱۳۸۷ که به مقام بازنشستگی رسید، قریب به ۳۲ سال بکار کاشی‌کاری و مرمت آثار تاریخی اشتغال داشت وی ازدواج نموده است و ۴ فرزند دختر و ۲ فرزند پسر دارد که پسرانش هر ۲ به استخدام اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان رضوی در نیشابور درآمده‌اند و رهرو راه پدر شدند. به غیر از پسرانش که در کنار او فنون کاشی‌کاری معرق چون آموخته‌اند، استاد خالی شاگردان پرآوازه دیگری را تربیت کرده و با وسواس و حوصله تعلیم داده است. آقای علی امامی و آقای علی شبدر از آن جمله اند. استاد مرادعلی خانی در طول مدتی که به مرمت ابنیه تاریخی و بازسازی کاشی‌های تخریب شده در این سازه‌ها اشتغال داشت، نزدیک به ۱۱ بنای شاخص در استان خراسان را مرمت و بازپیرایی نمود. این ابنیه شامل آرامگاه امامزاده محمد محروق، آرامگاه حکیم عمرخیام، آرامگاه عطار، آرامگاه کمال‌الملک، بنای قدمگاه رضوی و آرامگاه فضل بن شاذان در نیشابور و مرمت گنبد طلا و حجره بالای ضریح مطهر حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا، مزار شیخ احمد جام در تربت جام، مدرسه غیاثیه خرگرد درخواست و مصلای مشهد می‌شود.

 استاد مرادعلی خانی در ۲۰ ششم آبان ماه سال ۱۳۸۸ شمسی در سن ۶۰ سالگی دیده از جهان فروبست و به سرای باقی شتافت. او یکی از باهوش‌ترین و چیره دست ترین اساتید کاشی معرق بود و مرگش خسرانی بی جبران برای این رشته هنری است. [1]