محمد لطفی در سال ۱۳۵۱ شمسی در روستای لطف آباد شهرستان نیشابور به دنیا آمد. یک‌سال بیشتر نداشت که پدرش دار فانی را وداع گفت. ناگزیر از سن ۷ سالگی برای کمک به امرار معاش خانواده در کارگاه قالی‌بافی مشغول بکار شد و تا سال ۱۳۶۵ قالی‌بافی پیشه او بود. در این سال‌ها ایران درگیر جنگ تحمیلی شده بود. محمد نوجوان که ۱۴ سال بیشتر نداشت، پاسداری از آب‌وخاک اجدادی را بر وظیفه دیگری ارجح می‌دانست. اما چون کم‌سن‌وسال بود با درخواستش برای اعزام به جبهه موافقت نشد تا این‌که با دست‌کاری در فتوکپی شناسنامه و افزودن سن‌وسال موفق به کسب رضایت مسئولین شد و به جبهه رفت. در چند عملیات بزرگ حماسی شرکت جست و از ناحیه گوش و حلق و بینی مجروح گشت. پس‌از اتمام جنگ به دیار خود بازگشت و ۵ سال دیگر به قالی‌بافی ادامه داد. آشنایی و همکاری وی با استاد اخلاق از سال ۱۳۸۴ موجب علاقه‌مندی‌اش به آجرکاری و هنر معماری سنتی گشت. محمد با جدیت به فراگیری فنون کاشی‌کاری، سنگ‌کاری، مرمت ابنیه تاریخی و آجر تراشی پرداخت و در رشته آجر تراشی صاحب تجربه و خبرگی شد. در همان سال به لطف استاد حسن‌خانی به رئیس وقت اداره‌ی میراث فرهنگی شهرستان نیشابور آقای محمد رکنی، معرفی و با تشویق ایشان به‌طور تخصصی در رشته آجرکاری سنتی مشغول کار شد. وی در آذرماه سال ۷۱ ازدواج کرد و صاحب ۲ فرزند پسر و ۱ دختر گردید. محمد لطفی در اداره میراث فرهنگی نیشابور به کار آجر تراشی اشتغال دارد و در این مدت ابنیه و آثار تاریخی متعددی اعم از سردر تکیه ابوالفضلی، موزه حکیم عمر خیام، باغ نشاط، بازارچه حکیم در نیشابور و ساختمان معاونت گردشگری شهرستان‌های نیشابور و قوچان را مرمت یا ساخته است [1].