محافظت یعنی مرمت (restoration) و مراقبت (preservation) از آثار هنری تابلوهای نقاشی از موادی ذاتاً ناپایدار تشکیل شده که با گذشت زمان دچار تغییرات پیچیده‌ای می‌شوند و با محیط پیرامون واکنش می‌دهند. برخی از این تغییرات نتیجه پیر شدگی طبیعی است نظیر رنگ با ساختن رنگدانه‌های بی‌دوام و یا پیشرفت شبکه ترک‌های مویین و بخشی دیگر ناشی از دخالت نیروهای خارجی آسیب‌هایی نظیر پارگی و سوراخ هرگونه تغییر در مواد نقاشی به‌طور مستقیم بر کل ظاهر اثر هنری تأثیر می‌گذارد و درک ما از معنای اثر هنری و خواسته‌ی هنرمند را دست‌خوش تغییر قرار می‌دهد. در طی فرآیند مرمت و مراقبت مرمت‌گران(conservators) بایستی بتوانند دانش مواد نقاشی را با درکی عمیق‌تر از یک اثر هنری خاص همراه کنند تا بتوانند یک اثر هنری را که هنوز از نظر یکپارچگی کلی حائز اهمیت است به آیندگان عرضه و برای ایشان حفظ کنند. مشکلات تعمیر و مرمت تابلوهای نقاشی گونه‌گون و پیچیده است :جلا‌های پوشاننده با گذشت زمان تغییر رنگ می‌دهند و به‌جای زدایش و جانشینی نیازمند می‌شوند. تکیه‌گاه‌های نقاشی دچار ضعف ساختاری شده به تحکیم و استحکام بخشی نیازمند می‌شوند و قسمت‌های آسیب‌دیده یا مفقود شده سطح نقاشی‌ها را بایستی بازسازی و روتوش کرد. این نوع روش‌های درمانی بدلیل طرح مفاهیم اضافی پیچیده‌تر هم می‌شود زیرا تفکر نوین محافظت ایجاد می‌کند که همه دگرگونی‌ها و مواد افزوده شده به نقاشی به‌طور کامل برگشت‌پذیر باشد و درعین‌حال دست‌کاری مرمتگر در تابلو نیز نادیدنی باقی بماند. دانش مراقبت از آثار نقاشی در سده حاضر بدلیل توسعه روش‌های کنترل شرایط محیطی پیشرفتی به‌سزا داشته است. در حال حاضر امکان ثابت نگه‌داشتن ماده و رطوبت در درجه موردنظر وجود دارد و برای ایجاد محیط ایده‌آل می‌توان از پالایه های ویژه منابع نور استفاده کرد این شیوه‌های کنترلی در کنار تولید روزافزون مواد پایدار مرمتی امکان مراقبت هرچه بهتر از تابلوهای نقاشی را فراهم کرده‌است [1].