قیر یک عنوان رایج است برای گروهی از مواد آتش‌گیر طبیعی که مقدار زیادی کربن و هیدروژن دارند. این مواد به‌راحتی شعله‌ور می‌شوند و دود غلیظی به راه می‌اندازند. در دوران باستان بسیاری از معادن سطحی آنرا می‌شناختند و فوربز گزارش مفصلی درباره آن ارائه داده است.

·       ترکیب

 بخش عمده از قیر از هیدروکربن‌هایی با وزن مولکولی بالا حدود ۱ هزار بویژه هیدروکربن‌های اشباع شده و اولفینی تشکیل شده‌است.

·       خواص

 مواد قیری جامدات سیاه‌رنگ هستند که بسیاری از آن‌ها در ۵۰ درجه سانتی‌گراد نرم و در اغلب حلال‌های آلی به‌سرعت حل می‌شوند. دانسیته آن‌ها حدود ۱ است. از دوران باستان مواد ماده قیری را به منظورهای مختلف بکار می‌بردند، آن‌طور که فوربز می‌گوید: «برای ضدآب کردن، به‌عنوان سیمان، برای روشنایی و گرما، در جادوگری و صنایع دارویی و کشاورزی، برای مومیایی کردن و به‌عنوان رنگدانه».

 کاربرد این مواد به وسیله نقاشانی نظیر ژریکو در رنگ روغن نتایج فجیعی به‌ دنبال داشت. در واقع حرارت ملایم، مواد قیری را جاری می‌کرد، نوعی تیرگی سراسری تابلو را فرا می‌گرفت و مواد مذکور به درون لایه رنگ نفوذ می‌کرد. این نوع جابه‌جایی مواد قیری تاکنون به‌خوبی بررسی نشده است. ممکن است که این اتفاق معلول نوعی از خواص فعال سطحی باشد. در غرب اروپا از انواع مواد قیری استفاده می‌کردند، به‌ خصوص از قیر یهودیه، که از قیر معدنی استخراج می‌شود [1].