استاد غلام‌عباس بنایان کرمانی، هشتم بهمن سال ۱۳۱۱ شمسی در شهر مقدس مشهد چشم به جهان گشود. دوران خردسالی، نوجوانی و جوانی را در زادگاهش گذراند و به‌سبب اوضاع نامساعد اقتصادی، نتوانست به مدرسه رفت و خواندن و نوشتن بیاموزد. وی از نوجوانی به کار بنایی و معماری علاقه‌مند شد و همین رشته را به‌عنوان حرفه خویش برگزید. استاد بنایان مدتی مدید شاگردی استادکاران و معماران باتجربه را کرد تا این‌که خطبه استادکاری آزموده و ورزیده تبدیل شد. پیشه‌ی بنایی در خانواده‌ی او موروثی بود و شاید مهم‌ترین دلیل علاقه‌مندی‌اش به بنایی از همین موضوع سرچشمه می‌گرفت. استاد بنایان در همه رشته‌های بنایی به‌ویژه در کار آجرچینی به مهارتی به سزا دست یافته بود. زمانی‌که به استخدام سازمان حفاظت از آثار باستانی، دفتر فنی خراسان درآمد، ۴۰ یک‌ساله بود و از همان بدو استخدام در سمت استادکار آجرچینی سرگرم کار شد. وی در فروردین ۱۳۵۲ به مجموعه سازمان حفاظت از آثار باستانی، دفتر فنی خراسان پیوست و شماری از مهم‌ترین ابنیه تاریخی در سراسر استان خراسان را مرمت نمود. از این میان می‌توان به مرمت مسجد جامع گناباد در سال ۱۳۵۹ تعمیر و بازپیرایی مسجد جامع قائن واقع در شهر قائن در نیمه دوم سال ۱۳۵۹ اشاره نمود. استاد غلام‌عباس بنایان در سال ۱۳۶۴ هنگامی‌که در مسجد جامع گناباد مشغول مرمت و بازپیرایی ایوان بنا بود، از داربست سقوط کرد و به‌شدت آسیب دید. متأسفانه علاوه‌بر دنده‌هایش که آسیب دیدند از ناحیه پا نیز دچار شکستگی‌های جدی شد. عواقب این حادثه در سالیان بعد همواره او را رنج می‌داد. وی به‌هنگام حادثه پنجاه و سه‌ ساله بود.

 سال ۱۳۶۹ استاد بنایان به کارگاه مرمتی قدمگاه رضوی واقع در شهرستان نیشابور اعزام شده تا در عملیات مرمت آثار تاریخی آن خطه شرکت کند. وی پس‌از اتمام این مأموریت،

 برای مرمت و تعمیر بنای تاریخی دیگری موسوم به بابا لقمان به شهرستان سرخس رفت.

 استاد بنایان کرمانی متأهل است. او در مرداد ۱۳۳۴ وقتی ۲۳ سال داشت ازدواج کرد. حاصل این پیوند، ۴ فرزند پسر و ۲ فرزند دختر بود. سرانجام وی در سال ۱۳۷۳ در سن ۶۰ دوسالگی پس‌از ۲۰ سال خدمت و تلاش مداوم در مجموعه سازمان میراث فرهنگی به افتخار بازنشستگی نائل آمد. کهولت و دردهای جسمانی متأثر از حادثه سقوط، او را مجبور به ارائه درخواست بازنشستگی کرد. استاد بنایان کرمانی یکی از مهم‌ترین آجر چینان منطقه‌ خراسان بود و بنایان جوان همواره از وی رموز و اسرار فن آجرکاری را می‌آموختند. [1]