استاد علی‌محمد شرفی ثمبا در اردیبهشت‌ماه سال ۴۳۳۶ هجری شمسی در روستای ثمبا از توابع شهرستان مشهد متولد شد. وی به‌سبب مشکلات اقتصادی نتوانست به تحصیل و درس بپردازد. ازاین‌رو در کنار برادرش غلامعلی شرفی که ۱۰ سال از او بزرگ‌تر بود و در حرفه بنایی و معماری، تجاربی اندوخته بود به کار بنایی مشغول شد. علی‌محمد شرفی در سال ۱۳۵۵ در سن نوزده‌سالگی به‌عنوان کارگر سفت آری ساختمان به استحکام سازمان حفاظت از آثار باستانی، دفتر فنی خراسان درآمد و مدارج ترقی را طی سالیان دراز خدمتش یکی‌یکی گذراند تا به جایگاه استادکار بنایی دست یافت. وی در سال‌های ۱۳۵۹ و ۶۰ به شهرستان خواف رفت و در مدرسه غیاثیه خرگرد به تعمیر و مرمت کاشی‌های آسیب‌دیده آن بنا مشغول شد. در سال ۱۳۷۵ به‌دنبال جبران مافات و درپی آموختن و یادگیری خواندن و نوشتن در کلاس‌های سوادآموزی بزرگسالان ثبت‌نام کرد و موفق به اخذ مدرک پنجم ابتدایی شد. سال ۱۳۶۱ به شهرستان گناباد اعزام گشت و تعمیرات بنایی مسجد جامع گناباد را به انجام رسانید استاد شرفی تا سال ۱۳۶۹ در شهر گناباد و در کارگاه مرمتی مسجد جامع به فعالیت مشغول بود و در این مدت مرمت شماری از بناهای تاریخی این شهرستان را برعهده گرفته بود سال ۱۳۶۹ طی حکمی که از جانب رئیس وقت سازمان میراث فرهنگی کارگاه مرمتی گناباد را ترک نمود و به کارگاه مرمتی شهرستان نیشابور منتقل شد. یک‌سال بعد را در شهرستان نیشابور سپری ساخت و در سال 1371 به‌منظور تعمیر و مرمت مناره علی‌آباد به شهرستان بردسکن رفت. استحکام‌بخشی و تعمیرات برج علی‌آباد  یکی از بهترین نمونه‌های کار وی در حوزه بنایی بشمار می‌رود استاد شرفی در سال ۱۳۷۴ مسئول امور بنایی در رباط شاه عباسی شهر نیشابور شد. او دوساله تمام‌وقت خود را وقف مرمت و این بنای تاریخی عهد صفویه و همچنین بازپیرایی بنای تاریخی قدمگاه رضوی نمود تااینکه در سال ۱۳۷۶ کارگاه مرمتی قدمگاه رضوی را نیز ترک گفت و به کارگاه مرمتی کلات نادری رفت. وی یک‌سال در شهرستان کلات نادری اقامت گزید و به مرمت بناهای تاریخی آن خطه از جمله مسجد جامع کبود گنبد و عمارت خورشید پرداخت. استاد شرفی در سال ۱۳۷۷ به کارگاه مرمتی مصلی در شهر مشهد بازگشت و تا سال ۱۳۸۵ که در سن ۵۰ سالگی به افتخار بازنشستگی دست یافت، در ای کارگاه و انجام وظیفه مشغول بود. استاد علی‌محمد شرفی متأهل است و از این پیوند زناشویی صاحب ۶ فرزند شده‌است. [1]