به دلیل شکنندگی فقط در موارد نادر و بیشتر در سده هجدهم و نوزدهم از شیشه به عنوان تکیه گاه نقاشی رنگ روغن یا گواش استفاده شده است. معمولاً دوست داشتند که شیشه را از سوی رنگ نشده است نگاه کند یعنی مثل شیشه بندهای منقوش نور عبوری از شیشه را نظارهگر باشند. برای کشف ذرات نور در یک چشم انداز توماس گینز بارو، یک چنین نقاشی پشت شیشه ای را خلق کرد. اینها را درون جعبه شهرفرنگ قرار میدادند. فرهنگ جعبه چوبی ساده ای بود که بیننده می توانست از دور چشمی آن درخشندگی شیشه نقاشی شده را که شمع هایی در پشت آن قرار داده بودند مشاهده کند. گروه سوار آبی، از نقاشان سبک اکسپرسیونیسم در سده بیستم، نقاشی هایی در خور توجه بر روی شیشه اجرا کردند [1].
منابع: [1] کار، داوسن ویلیام وکینگ لئوناردویلیام، شیوههای نگرش به تابلوهای نقاشی، مترجم: حمید فرهمند بروجنی، اصفهان: گلدسته. 1384.
