شناسایی در کنار طبقه بندی، بخش مهمی از فعالیت های پژوهشی در محیـط مـوزه را شامل می شود که هدف از آن شناخت شیء اسـت؛ نخست، لزومـا بـا درک از راه حـواس (بینایی) و گاهـی پـس از تجزیه و قراردادن آن در گروهی که هویتـی خـاص و مناسـب بـه آن می بخشـد، مـثـل شناسایی یک ظرف یا مومیایی و قراردادن آن در دسته باستان شناسی، شناسایی حشـره و قراردادن آن در گروه جانورشناسی و… این روش که بازدید کننده نیز آن را به شیوه ای شهودی و کمابیش نامشخص (یعنی بدون انجام دادن اقداماتی بر مبنای روش علمی به کار می بندد، در اصـول مـوزه داری و به ویژه اصـول موزه های قوم نگاری و اجتماعی یا هویتی (ناحیه ای و موزه های هایمت) از روش های رایج است؛ این

موزه ها اطلاعاتی در اختیار بازدید کنندگان می گذارنـد کـه هـدف از آن شناخت خودشـان اسـت[1].