استاد سید حسن اسدپور زاده، اردیبهشت سال ۱۳۳۰، در روستای گل مکان از توابع شهرستان چناران دیده به جهان گشود. مشکلات اقتصادی عدیدهای که گریبانگیر اوضاع معیشت آنان بود، وی را از تحصیل بازداشت. استاد اسدپور زاده از نخستین سالهای نوجوانی به معماری سنتی و بنایی علاقهمند شد و سالها در کنار اساتید گوناگون آموختن فنون و رموز این رشته پرداخت. زمانیکه در سال ۱۳۵۳ در سن ۲۳ سالگی به استخدام سازمان حفاظت از آثار تاریخی و دفتر فنی خراسان درآمد، در رشته آجرچینی به استادی رسیده بود. وی در سال 1356 برای مرمت و تعمیرات بنایی به تربتحیدریه رفت و مدتی در مزار قطبالدین حیدر بکار مشغول شد.
سالها بعد در نیمه دوم سال ۱۳۶۹ دوباره به مزار قطبالدین حیدر بازگشت و برخی از خرابیهای بنا را تعمیر کرد. استاد اسدپور زاده نخستین سالهای خدمات دولتیاش را در مشهد مقدس گذراند و از سال 1356 تا سال ۱۳۵۹ به مدت ۳ سال بر روی بناهای تاریخی متعددی مانند مدرسه دودر، مدرسهی پریزاد، مدرسه بالاسر و گنبد سبز مشغول بکار شد. در نیمه دوم سال ۱۳۵۹ برای مرمت و بازپیرایی مجموعه آرامگاهی شیخ احمد جام به تربت جام فراخوانده شد و تا پایان سال ۱۳۶۰ در آنجا اقامت کرده، به تعمیر ابنیهی فوق پرداخت. با شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، همه مشاغل و حرفهها دستخوش این رویداد ناگوار شدند. وی در دیماه سال ۱۳۶۱ بهمنظور بازسازی شهر نیمهویران هویزه به آن منطقه اعزام گشت و مدتی را به بازسازی مناطق جنگی مشغول شد وی در سال ۱۳۶۲ به خراسان بازگشت و سرگرم تعمیر و باز پیرایی بقعه قدمگاه رضوی در شهرستان نیشابور شد.
کار گلکاری پشتبام آرامگاه ابوسعید ابوالخیر در روستای مهنه شهرستان مه ولایت را در سال ۱۳۶۹ به پایان رسانید. وی در سال ۱۳۷۰ مسجد مرندیز شهرستان بجستان را مرمت و بازپیرایی نمود.
او در تمام این سالها با جدیت و پشتکاری ستودنی، از شهری به شهری در سفر بود و حاصل این سفرها، ترمیم و مرمت شماری از مهمترین بناهای تاریخی استان خراسان بود. سال ۱۳۷۳ تعمیرات مسجد جامع قائن در برنامه کاری او قرار گرفت. کار فشرده و سخت مرمت و معماری ابنیه تاریخی، بر جسم او تأثیری نامطلوب گذاشت و استاد اسدپور زاده را به بیماری قلبی مبتلا ساخت. برای رهایی از بیماری، پزشکان در سال ۱۳۷۷ بر روی وی، عمل جراحی قلب باز انجام دادند. اگرچه عمل با موفقیت انجام پذیرفت اما پساز آن استاد توانایی انجام کارهای سنگین را از دست داد و با حرفه مورد علاقهاش وداع کرد و به جرگه کارمندان اداری پیوست. ۶ سال را بدین منوال سپری ساخت تا سرانجام در سال ۱۳۸۳ پساز ۳۰ سال فعالیت مستمر در زمینه مرمت و تعمیر بناهای تاریخی در سن ۵۳ سالگی به افتخار بازنشستگی نائل آمد استاد اسدپور زاده متأهل است و در تیرماه سال ۱۳۴۸ ازدواج نمود، حاصل این ازدواج تولد ۳ فرزند دختر و ۱ فرزند پسر میباشد. [1]
منابع:
[1]. لباف خانیکی، رجبعلی و هادی تقی زاده. یادنامه معماران و معماری سنتی خراسان. موسسه تالیف ترجمه و نشر آثار هنری متن. 1396
