واژگان ایتالیایی chiaro (نور، روشنی) و (oscuro)سیاهی، تاریکی در کنار هم قراررفته اند. که تأثیرات تاریک و روشن را در یک نقاشی (بهویژه هنگامیکه تضادی شان قابلتوجه است) به بیننده نشان بدهند. این اصطلاح بهویژه هنگام صحبت از نورپردازی در آثار کاراواجو و شاگردانش یا در آثار رامبراند مطرح میشود. این نورپردازی نمایشی معمولاً با محوری از نور (درست شبیه نور تابیده از یک نورافکن) همراه است که درنتیجهی آن روشنه های شدید و سایههای تند قالبریزی میشود [1].
منابع: [1]کار، داوسن ویلیام وکینگ لئوناردویلیام، شیوههای نگرش به تابلوهای نقاشی، مترجم: حمید فرهمند بروجنی، اصفهان: گلدسته. 1384.
