اسامی مترادف: DMSO

 کیفیت طبیعی: مایع بی‌رنگ با بوی شبیه به سیر.

 موارد استفاده: حلال.

 قابلیت اشتعال: قابل احتراق است. نقطه‌ی احتراق خودبه‌خودی ۲۰۳ درجه فارنهایت (۹۵ درجه سانتی‌گراد) . حدود اشتعال در هوا ۲۸-2/6درصد.

 مواد آتش‌نشان: آب، پودر شیمیایی خشک، کربن دی‌اکسید، کف.

 مواد ناسازگار: برومو متان، اسیدهای پرکلریک ، با مواد اکسیدکننده مانند نمک‌های فلزی یا اسیدهای OXO واکنش شدید نشان می‌دهد. در آتش ،گازهای سمی آزاد می‌کند.

 پاشیدگی ها و دورریزی : در کاغذ جذب شود و برای تبخیر در زیر اتاقک هواکشی آزمایشگاه و در ظرفی شیشه‌ای- آهنی قرار داده شود. سپس کاغذ سوزانده شود. چنانچه مقدار پاشیدگی زیاد است، جذب ورمی کولیت شده و برای تبخیر در محل سرباز مطمئنی قرار داده شود.

 ذخیره‌سازی: در انبار مخصوص مایعات قابل اشتعال و دور از مواد اکسیدکننده و منابع آتش‌زا نگه‌داری شود.

 نحوه استفاده: از تماس با مایع یا بخار این ماده پرهیز شود و کار در زیر اتاقک هوا کش و با استفاده از دستکش لاستیکی بوتیل و عینک محافظ دوره دار انجام شود.

 آثار در معرض بودن: به ایجاد ناقص‌الخلقگی در جنین زنان باردار مشکوک است. همچنین به‌عنوان ایجادکننده اختلالات ژنی و کروموزومی در انسان شناخته‌شده است.

 پوست: سوزش، حساسیت. ممکن است به‌آسانی داخل پوست نفوذ کند و ورود آن از این طریق مسمومیت متوسطی دارد. اما باید در نظر داشت که ممکن است مواد سمی بیشتری را از طریق پوست وارد بدن کند.

 چشم‌ها: سوزش، تیرگی قرنیه.

 تنفس: سوزش مجاری بالای تنفسی، حساسیت‌زا.

 بلع: مضر و سمی است. سایر عوارض آن عبارت‌اند از تهوع، استفراغ، گرفتگی عضلات معده.

 کمک‌های اولیه

 پوست: پوشش آلوده از بدن خارج شود و محل آلودگی کاملاً با آب و صابون شسته شود. چنانچه سوزش پس‌از شستشو ادامه یابد، مصدوم نیازمند مراقبت حرفه‌ای پزشکی است.

 چشم‌ها: مکرراً با آب شسته شود و چنانچه سوزش ادامه یابد مصدوم نیازمند مراقبت حرفه‌ای پزشکی است.

 تنفس: مصدوم به هوای آزاد منتقل شود و اگر دچار مشکل تنفسی است از اکسیژن استفاده گردد.

 بلع: مصدوم گرم و به حالت استراحت قرار داده شود. مصدوم فوراً نیازمند مراقبت حرفه‌ای پزشکی است.[1]