تکه پارچه ای جدید که در پست کرباس نقاشی چسبانده می‌شود تا نفش تکیه گاه کمکی را ایفا کند. relining (تجدید آستر) دلالت دارد بر جدا کردن کرباس آستری کهنه تابلو (به همراه چسب پشت تابلو) و جانشین کردن آن با یک کرباس جدید. در طی سده نوزدهم روش های آسترگیری با خمیر نشاسته یا سریشم حیوانی، به منظور چسباندن تکه ای از کتان در تابلو نقاشی توسعه یافت. برای صاف کردن چین و چروک موجود در لایه رنگ یا در کرباس و همچنین برای فعال سازی چسب از رطوبت، گرما و فشار اتوهای سنگین استفاده می شد. در اولین دهه های سده بیستم آستر گیری با چسب ارد هنوز رایج بود اما پس از آن انواع دیگری از چسب های جدید (مثل مخلوط موم زنبور و رزین) عرضه گردید. بسیاری از روشهای آستر گیری برای این طراحی شده بود که علاوه بر چسباندن پارچه جدید در پشت تابلو اصلی با اشباع ساختار تابلو نقاشی بسیاری از ایراد های موجود در سطح آن را مرتفع کند. اگرچه در بسیاری از موارد تابلو نیازمند چنین درمانی بود تا بلکه از پوسته پوسته شدن بعدی لایه رنگ جلوگیری شود، این روش های درمانی به دلیل وارد کردن آسیب احتمالی به تابلو به تدریج رونق خود را از دست داد. مرمتگران (conservators)برای بکر بودن تابلوهای آستر گیری نشده ارزش قائل شدند و مواد و روش های جدیدی را توسعه دادند که بتوانند مشکلات ساختاری تابلوها را مرتفع سازند بدون اینکه ظاهر یا تمامیت تابلو به خطر بیفتد. در کنار آستر گیری می توان به چاره دیگری هم توجه داشت و آن اینکه پارگی های موجود در کرباس اصلی یا رنگ های پوست شده ی سطح تاب جداگانه درمان شود و تابلو به همراه تکی از پارچه آستری( به صورت نچسبیده) روی چهارچوب کشیده شود .به این فن آسترگیری آزاد(loose lining) گویند. اصطلاحstrip lining (نوار گیری) دلالت بر تقویت لبه های سست شده تابلو نقاشی با نوارهای پارچه ای جدید و در نتیجه بهبود امکان کشیدن کرباس بر روی چهارچوب دارد. هنگامی که به دلیل فرسودگی تکیه گاه اصلی یا به دلیل سنگینی مطلق لایه رنگ، آسترگیری امری کاملا اجتناب ناپذیر است می‌توان از چسب های سنتزی جدید (که اثر تخریبی کمتر دارند) و همچنین از بافته های جدیدی استفاده کرد که امکان استفاده از کمینه گرما و فشار را میسر ساخته اند [1].