تعریف: تجمع منسجم مواد روی سطح، کبره ممکن است شامل رسوبات زمین ­شناسی به همراه مواد تشکیل دهنده سنگ باشد کِبره غالباً دارای رنگ تیره (کبره سیاه) است ولی رنگ های روشن نیز مشاهده می شود. کبره ها ممکن است صخامت همگن داشته باشند و از این رو سطح سنگ را تکرار نمایند یا ضخامت نامنظم داشته و جزئیات سطح سنگ را مغشوش نمایند.

ارتباط با بستر: یک کبره می ­تواند به صورت ضعیف یا قوی با بستر اتصال داشته باشد غالباً کبره ها  از بستر به همراه اجزا سنگ جدا می شوند.

زیر شاخه­ ها:

کِبره سیاه: نوعی از کِبره است که معمولاً روی قسمت های محافظت شده در برابر بارش مستقیم یا عبور آب در محیط های شهری دیده می شود. کبره های سیاه معمولاً محکم به بستر می­ چسبند و عمدتاً با ذرات به دام افتادهء جوی در بافت گچی (CaSO4.2H2O) ترکیب  می شوند.

کبره نمکی: کِبره تشکیل شده از نمک های محلول که در حضور میزان زیاد نمک از چرخه ­های تر و خشک شدن تولید می­گردد.

 نباید اشتباه شود با:

کِبره ضخیم: لایه­ ای منسجم است ولی همیشه به بستر می­ چسبد. این اصطلاح به کبره ترجیح دارد، مخصوصاً وقتی که تجمع، ناشی از نفوذ آب به دنبال رسوب گیری باشد.

جلبک: جلبک­ ها اغلب در فصل خشک سیاه رنگند و نباید با کبره­ های سیاه اشتباه گرفته شوند. بر خلاف کبره های سیاه جلبک ها به بستر نچسبیده و معمولاً در  فضاهای باز در معرض باران مستقیم یا مسیر آب دیده می­ شوند. این دو ویژگی جلبک ها را از کبره های سیاه متمایز می ­نماید.

 زنگار: زنگارهای غنی از آهن سیاه که معمولاً روی لایه نازکِ غنی از کانی های رسی – آهنی بر ماسه سنگ­ های آهن­دار گسترش یافته و در  قسمتی از مجسمه/ بنا نمایان هستند نه فقط قسمت هایی محافظت شده از برخورد باران [1].