چوبی که در پشت تخته نگاره ها نصب می‌شود و از بعد نظری، طوری طراحی‌شده که جلوی تاب برداشتن یا شکاف خوردن تخته را بگیرد ایده استفاده از چوب‌بست احتمالاً به وسیله اولین تخته سازان ایتالیایی جایی شکل گرفت که زهوارهای نگه‌دارنده چوبی را در داخل شیارهای کم عمق ایجاد شده در پشت تخت قرار می‌دادند، به‌طوری‌که در جهت عمود بر گره چوب حرکت کند. چوب بست‌های جدید که در طی سده‌ی نوزدهم توسعه یافتند، چیدمان پیچیده‌تری دارند به‌طوری‌که در تکیه‌گاه‌های درهم قفل‌شده زهوار های چوبی به موازات گره چوب چسبانده و در جای خود محکم می‌شوند. زهوار های چوبی قرارگرفته به‌صورت عمود بر گره چوب هم به وسیله دست‌های حائل در جای خود محکم می‌شوند اما این امکان را دارند که همراه با انقباض و انبساط طبیعی تخته چوبی (در اثر تغییر دما و رطوبت) به‌راحتی حرکت بکنند. پیش‌از نصب چوب بست، معمولاً پشت تخت اصلی را رنده می‌کنند تا سطحی صاف بدست آید. متأسفانه گاهی به‌مرور زمان چوب بست‌ها به‌جای خود قفل می‌شوند و ممکن است منجر به بروز مشکلاتی نظیر تاب برداشتن شوند که خود برای پیشگیری از آن‌ها طراحی‌شده بودند. ماهیت حجیم برخی از این چوب بست‌ها نیز گاهی موجب بروز تغییر در ساختار اصلی نقاشی می‌شود. درصورتی‌که تخته اصلی خیلی نازک باشد امکان دارد که ساختار چوب بست بر روی سطح نقاشی رد بیندازد و ظاهر ناخوشایند تخته رخت‌شویی به آن‌ها بدهد. در سال‌های اخیر بدلیل رواج روش‌های کم‌تر وقت‌گیر و موافق‌تر برای درمان مشکلات ساختاری تکیه‌گاه‌های چوبی، کاربرد چوب‌بست را رونق افتاده است.