تعریف: ضعف موضعی سطح سنگ ناشی از فشار داخلی که به شکل فرورفتگی جانبی نامنظم جلوه می کند.
اصطلاحات معادل در واژه نامه های دیگر:
-پکیدن، پکیده شدن، انفجار
نباید اشتباه شود با:
– آسیب ضربه ای، ضعف مواد ناشی از ضربه مکانیکی که ممکن است به شکل حفره و ناشی از برخورد شی سخت و کوچک (برای مثال: یک گلوله) به سطح باشد.
ملاحضات دیگر:
پکیدگی برخی اوقات با ترک ستاره ای و شکستگیِ نما ادامه می یابد. این الگوی تخریب مربوط به افزایش حجم ناخالصی های معدنی (رس ها، کانی های آهن و…) که به طور طبیعی در نزدیک سطح سنگ واقع شده اند، است. خوردگی عناصر تقویت کننده فلزی نیز ممکن است باعث پکیدگی شود [1].
منابع:
[1]. ورگس بلمین، ورونیک (سرویراستار) ،(1390). فرهنگ مصور الگوهای تخریب سنگ. نسخه فارسی– انگلیسی، مترجمان: وطنخواه، غلام رضا؛ رازانی، مهدی؛ تهران: انتشارات جهاد دانشگاهی.
