هر دو، به روش جداسازی و تحت فشار قرار دادن (پرس) ورق آلومینیوم تهیه می‌شوند. نام برنز نباید موجب شود که آن را با پودرهای فلزی حاصل از آلیاژ های مس اشتباه بگیریم. پودر آلومینیوم از نیمه سده نوزدهم در دسترس بود ولی تولید انبوه آن به‌عنوان رنگ‌دانه حدود ۱۰ سال (یا کمی بیشتر) پس‌از سال ۱۸۶۶ آغاز شد. برای تولید انبوه آن از روش (Hall Process) استفاده نمودند. ابتدا از این ماده برای روکش کردن قاب عکس و رادیاتور استفاده نمودند. پودر آلومینیوم تا سال ۱۹۲۰ در رنگ‌های تجاری کاربرد رنگدانه‌ای پیدا نکرد. این ماده به‌عنوان رنگ محافظ و برای مصارف خارجی به وسیله آزمایشگاه Win Consin Madison Forest Products و آزمایشگاه اچ. ا. گاردنر (H.A.Gardner) در واشینگتن توسعه یافت.

 هنگامی که گرد مفرغ آلومینیوم در داخل یک ناقل مانند روغن یا جلا به جوش آید، ذرات شروع به چرخش می‌کند و برخی از آن‌ها سریعاً به لایه سطحی می‌آید. این پدیده که تورق (Leafing) نامیده می‌شود، در اثر کشش سطحی مایع به وجود می‌آید و فقط توسط یک پودر حاوی جلا نشانده می‌شود. در این‌جا احتیاجی به ماده واسطه نیست و پودر رنگ‌دانه نیازی به سایش ندارد. پودر آلومینیوم در داخل ماده واسط پیروکسیلین ( نیترو سلولز) خاصیت تورق ندارد و نمی‌تواند یک لایه انعطاف‌پذیر تشکیل دهد. امروزه از این ماده به دلیل خاصیت تورق، به‌طور گسترده برای ضد نم و ضدآب کردن رنگ‌ها استفاده می‌شود. برای مصارف خارجی، جلا‌های آهکی پر روغن از بهترین مواد واسط بشمار می‌رود. تجربیات به‌دست‌آمده در آزمایشگاه فورست پروداکتز (Forest Products) نشان داد که این ماده عایق مناسبی در برابر رطوبت است و این ویژگی را در شرایط معمولی تا مدت‌ها حفظ می‌کند. ورق آلومینیوم داخل ماده واسطه مربوطه خاصیت بازتاب نور ۶۰ تا ۷۵ درصد را دارا است ولی قابلیت انتشار و نیروی تابش آن کم است. قابلیت انتشار نور رنگ آلومینیومی حدود ۲۰ درصد بیشتر ازیک جسم سیاه‌رنگ است که این از دیدگاه نظری مطلوب‌ترین سطح تابش است.

 در مشاهدات میکروسکوپی، ذرات گرد مفرغ آلومینیوم دارای شکل مشخصی نیست. در نور انعکاسی نیز ذرات منفرد به‌صورت منظم ردیف شده‌اند و ذرات سیاه‌رنگی که مشاهده می‌شود در اثر روی‌هم قرار گرفتن آن‌هاست. گرچه ذرات بسیار نازک هستند (در حدود ۱ میکرون) نور را از خود عبور نمی‌دهند.[1]