نیترات سلولزی که بهعنوان ماده لایه ساز استفاده میشود دارای وزن مولکولی برابر ۵۰ هزار درجه پلیمریزاسیون بین ۵۰ تا ۵۰۰ است. بهازای هر واحد انیدرو گلوکز ۲ گروه نیترو وجود دارد. از نیترات سلولز خالص بندرت در جلاها یا رنگهای نقاشی استفاده میشود. معمولاً از حل کردن نیترات سلولز در مخلوطی از الکلها (اتیل و بوتیل) و استر ها ( استات اتیل، استات بوتیل) محلولهایی بنام «کولودیون» به دست میآیند. همچنین برای تهیه امولسیون این مواد به آنها مواد فعال سطحی و نرمکننده میافزایند.
افزودنیهای مورد استفاده برای نیترات سلولز خیلی زیاد هستند (رزینهای اوره و ملامین فرمالدئید، فتالات های گلیسیرین، ایزوسیاناتها، پلی استر ها، پلی اورتان ها، اپوکسی ها، استایرن ،بوتادین ها، آکریلیک ها، وینیلها، سیلیکون ها و …) .
رزین هایی بر پایهی نیترات سلولز برای فلز، چوب، کاغذ و چرم کاربرد دارند. فیلم این رزینها در برابر نور فرابنفش حساس است، لذا برای کارهای مرمتی کمتر پیشنهاد میشود. یکی از نمونههای کاربرد آنها بهعنوان روکش محافظ برای فلزات بودهاست [1].
منابع: [1] ماسشلین کلاینر. لیلیان. خواص مواد برای هنرمندان چسبها و جلاهای طبیعی. مترجم: حمید فرهمند بروجنی. انتشارات گلدسته. 1378.
