%عباس اعتماد فینی% | %دانشنامه ایرانک%

موسسه دانشنامه پژوهش‌های کهن

مفهومی که براساس اثـری با همین نام از پیـر نـورا (مکان هـای خاطره انگیـزه پاریس، انتشارات

گالیمـرد، ۱۹۹۲ – ۱۹۸۴) رواج پیدا کرد. نورا در پیش گفتـار اثـر خـود بـا به کار بردن این اصطلاح

از تاریخ رسمی عبور می کند که بناهـای اصلی اش همچنان در دسترس است. عبـور می کند

حافظـه جمعی خاطراتی را که مسلماً از طریـق موزه هـا انتقال می بایـد و هزاران نکتـه جزئـي

زندگی روزمره را در کتاب های راهنما، کارت هـا، لوح هـای یادبـود و… دارد، به طور چشم گیری

گسترش می دهـد. اندیشـه مـکان خاطره ساز به دوران باستان بازمی گردد؛ این مکان ها که

فضاهایی غیرمـادی و ساخته و پرداخته دهـن هستند، با استفاده از هـر سـخنوری و خاطره پروری

به سخنور امکان می دهند که فکرش را متمرکز و هنگام سخنرانی از آنها یاد کند[1].

[1]. مهرس فرانسوا. آندره دوله. فرهنگ واژگان موزه شناسی . مترجم : میثم عبدلی. ایکوم فرانسه.1394

تاریخ و مبانی نظری، قوانین، تشکیلات و مشاهیر

تاریخ و مبانی نظری، قوانین، تشکیلات و مشاهیر