مس البته نه به اندازه‌ای چوب و کرباس از دوران باستان به‌عنوان تکیه‌گاه نقاشی کاربرد داشته است. مس را می‌توان به روش چکش‌کاری با دست به‌صورت ورقه درآورد. با این روش یک سطح تقریباً ناصاف به وجود می‌آید که مورد علاقه برخی از هنرمندان است. روش‌های نورد (غلتک کاری) فلز و تبدیل آن به ورقه‌های نازک از نیمه سده شانزدهم توسعه‌یافته است.  رنگ قهوه‌ای- قرمز سیر و طبیعی ورقه‌های مسین معمولاً هنرمندان را ترغیب می‌کرد که از آن به‌عنوان رنگ زمینه استفاده کنند. بدلیل صافی سطح تکیه‌گاه‌های مسین نقاشی‌های اجراشده بر روی این فلز ظاهری میناگونه پیدا می‌کرد. واکنش مس در برابر رطوبت مثل چوب و کرباس ناگهانی نیست و به‌همین دلیل معمولاً نقاشی‌های روی مثل زیبایی خود را حفظ کرده‌اند.