تعریف: از دست رفتن سطح اصلی و ایجاد اشکال هموار.
اصطلاحات معادل در واژه نامه های دیگر:
از دست رفتن ماده یک اصطلاح متداول است که به هر نوع کاستی سطح اصلی در نتیجهء علل مختلف مانند فروپاشی دانه ای، پوسته شدن و غیره اطلاق می گردد. این اصطلاح بسیار مبهم است و نباید مورد استفاده قرار گیرد.
زیر شاخه ها:
فرسایش نامنظم: ترجیحاً تخریب غیر یکنواخت: زمانی رخ می دهد که فرسایش با سرعت یکسان از قسمتی به قسمت دیگر سنگ پیش نمی رود در نتیجه سنگ به صورت نامنظم تخریب می گردد، این ویژگی روی سنگ های ناهمگن، دارای مناطق سخت تر یا با تخلخل کم دیده می شود. همچنین ممکن است ناشی از جملهء انتخابی گلسنگ روی سنگ های کلسیتی باشد. فرسایش نامنظم معمولاً روی سنگ های رسوبی و آتش فشانی دیده می شود. فرسایش نامنظم مترادف با تشکیل برجستگی یعنی بی نظمی روی سطح سنگ است. این فرسایش ممکن است نتیجه کاستی اجزا یا بافت سنگ [ نیز] باشد.
از دست رفتن اجزا: زدایش جزئی یا انتخابی اجزای سنگی نرم (عدسک های رسی یا گره های لیمونیت و.. ) یا فشرده (سنگ ریزه ها، قطعات فسیل، سیمان های زمین شناسی، ریز گدازه ها).
از دست رفتن بافت: زدایش جزئی یا انتخابی بافت سنگ، باعث نمایان شدن اجزای سخت سنگ می گردد.
گِرد شدگی: فرسایش نامنظم لبه های سنگ زاویه دار به پروفیل هموار، این آسیب در مورد سنگ هایی که تخریب نامنظم آن ها از طریق فروپاشی دانه ای یا زمانی که شرایط محیطی برای جدایش دانه ای مطلوب باشد مشاهده می گردد.
زبر شدگی: از دست رفتن انتخابی اجزا کوچک از سطح هموار سنگ در حالی که بستر هنوز سالم است. زبرشدگی می تواند به صورت گسترده در مورد فرآیند تخریب طولانی (مثلاً فروپاشی دانه ای) یا لحظه ای در مورد تاثیرات ناخواسته نظیر تمیزکاری شدید ظاهر شود.
ملاحظات دیگر:
فرسایش ممکن است ناشی از دلایل طبیعی یا دخالت بشری همچنین در اثر فرآیندهای شیمیایی، فیزیکی و یا بیولوژیکی ایجاد شود [1].
منابع:
[1]. ورگس بلمین، ورونیک (سرویراستار) ،(1390). فرهنگ مصور الگوهای تخریب سنگ. نسخه فارسی– انگلیسی، مترجمان: وطنخواه، غلام رضا؛ رازانی، مهدی؛ تهران: انتشارات جهاد دانشگاهی.
