دکسترین ها فرآوردههایی هستند که از تجزیه نشاسته در حرارت بین ۱۸۰ تا ۲۵۰ درجه سانتیگراد، غالباً در حضور کاتالیزورهای اسیدی یا قلیایی، بدست میآیند.
حرارت در نشاسته تغییرات ساختاری به وجود میآورد، پیوندهای ۱ و ۴ را میشکند و ساختاری با پیوندهای ۱ و ۶ تشکیل میدهد، درنتیجه در دکسترین زنجیرهای جانبی زیادی به وجود میآید.
پارهای از خواص نشاستهای که دکسترین از آن مشتق میشود در محصول باقی میماند. دکسترین ها معمولاً بیشتر از نشاسته اصلی در آب حل میشوند زیرا وزن مولکولی آنها پایینتر است و آرایش ملکولی آنها به گروه اتمهایی تمایل دارد که آنها را محلول تر مینماید. برخی از نشاستهها راحتتر به دکسترین تبدیل میشوند، مثلاً نشاستههای سیبزمینی و مانیوک راحتتر از نشاسته گندم به دکسترین تبدیل میشوند.
فیلمهای تشکیلشده از دکسترین مانیوک شفاف و براق هستند درحالیکه فیلمهای حاصل از دکسترین گندم (بیشک به دلیل قدری حرکت قهقرایی) کدرترند. برای ایجاد مقاومت مکانیکی در فیلمهای دکسترین از عوامل مرطوب کننده استفاده میشود. این عوامل، رطوبت هوا را در خود نگه میدارند و از خشک شدن شدید فیلم جلوگیری میکنند. از بین این عوامل میتوان به اوره،D -گلوکز، سوربیتول، گلیسرول و اتیلن گلیکول اشاره نمود. مصرف عمده دکسترین ها بهصورت چسب کاغذ و مقوا و آهار منسوجات است [1].
منابع: [1] ماسشلین کلاینر. لیلیان. خواص مواد برای هنرمندان چسبها و جلاهای طبیعی. مترجم: حمید فرهمند بروجنی. انتشارات گلدسته. 1378.
