ترازی است که فضایی تجسمی تابلو را از فضای واقعی بیننده جدا می‌کند. در قیاس با سطح فیزیکی نقاشی، تراز تابلو را می‌توان قرین با پنجره شیشه‌ای دانست که فضایی خیالی از پشت آن به کمک فنون پرسپکتیو و کوته نی نمایی اجزای تصویر، قابل دیدن است بنا به شگرد دید فریب  Trompe l’ Oeilگاهی اشیاء را طوری نقاشی می‌کنند که انگاری از تابلو تراز تابلو خارج و به درون فضا و زمان واقعی وارد شده‌است. [1].