در صنعت رنگ به‌عنوان یک رنگ‌دانه با نام تجاری تیمونوکس (Timonox) به سال ۱۹۲۰ توسط شرکت کوکسون (Cookson) انگلستان به بازار عرضه شد. دارای قدرت پوشانندگی خوب و ضریب شکست حدود ۲٫۲۰ (تقریباً نزدیک به اکسید تیتانیوم احیاشده) است. بعضی از نمونه‌های مصنوعی آن مورد آزمایش قرار گرفته و مروین (Merwin) اظهار می‌نماید که دارای ساختار بلوری مشابه ۲ نوع اکسیدهای آنتیموان معدنی است. سنارمونیت (Senarmonite) که متجانس است و والنتینیت (Valenitinite) که اورترومبیک (بلور لوزی القاعده) است هر دو حاوی مقداری اکسید آرسنیک هشت‌وجهی (به‌صورت ناخالصی) هستند. اکسید آنتیموان یک ترکیب بی‌اثر در مواد واسطه است. قابلیت جذب روغن آن پایین است (۱۱٫۲ گرم روغن به ازای ۱۰۰ گرم رنگ‌دانه)  ازآن‌جایی‌که این رنگ‌دانه تحت تأثیر سولفید هیدروژن موجود در هوا تیره و کدر می‌شود، غالباً آن را با اکسید روی که از اکسید آنتیمون  بهتر است مخلوط می‌کنند.

 اکسید آنتیموان یک رنگ‌دانه شاخص در رنگ‌های هنری محسوب نمی‌شود و مزیت خاصی بر سایر رنگدانه‌های سفید ندارد.[1]