ماده‌ی رنگی اصلی ریشه روناس است که در سال ۱۸۲۶ به وسیله کولین (colin) و روبیکت (Robiquet) از گیاه مذکور استخراج گردید. ماده مورد اشاره ۱ و ۲ دی هیدروکسی آنتراکینون است که اولین‌بار به وسیله ۲ شیمی‌دان آلمانی بنام سی. گراب(C.Graebe) و سی. لیبرمن(C. Liberman)  به روش سنتز شیمیایی تهیه شد. ایشان شرح اکتشاف خود را در سال ۱۸۶۸ اعلام نمودند.

 این اکتشاف در تاریخ شیمی آلی اهمیت دارد زیرا آلیزارین اولین ماده رنگی طبیعی بود که به روش سنتز شیمیایی تهیه شد. این عامل سبب کاهش سریع کشت روناس و نایاب شدن کامل آن در فرانسه گردید. بیشتر رنگ قرمز جگری (قرمز سیر) که به‌طور گسترده در نقاشی‌های هنرمندان استفاده‌ شده از این طریق تهیه گردیده است. این ماده از هیدرات آلومینیوم، که رنگ شفافی می‌دهد، ساخته‌شده است. بسته به انواع زمینه‌ها، رنگ مایه‌های مختلف قرمز بدست می‌آید.

 مقاومت نوری این ماده از رنگ قرمز روناس طبیعی بیشتر است. دلیل این امر این است که هیچ کدام از پرپورینهای موجود در ترکیب روناس را در خود ندارد. آلیزارین ازنظر مقاومت نوری یکی از بهترین  رنگدانه‌های جدید آلی است.

 با وجود این، برخی از نقاشان معتقدند که ماده فوق، یکدستی و رنگ مایه سرخ آتشین آلیزارین طبیعی را ندارد. آلیزارین مصنوعی در معرض نور فرابنفش، پرتوهای فلورسانس را (که از ویژگی‌های قرمز روناس طبیعی است) از خود بروز نمی‌دهد. این ماده رنگی در ترکیب با رنگ‌های خاکی (مانند اخری و سیینا و گل ماشی) پایداری زیادی ندارد. قرمز آلیزارین را نمی‌توان در زیر میکروسکوپ شناسایی نمود. مروین (Merwin) می‌گوید: زمینه‌ی ایزوتوپی و ماده رنگی آلیزارین دارای ضریب شکست کم و متغیر (در حدود 1/7 برای قرمز) است. این ماده محلول است و در هیدروکسید سدیم رقیق به رنگ ارغوانی درمی‌آید؛ البته این رفتار را نمی‌توان جزو ویژگی‌های ساختاری آن به حساب آورد.[1]