امروز نامی است برای کربنات مس قلیایی (2CuCO₃.Cu(OH)₂) که به روش سنتزی تهیه می‌شود و ترکیب شیمیایی آن شبیه آزوریت است. این رنگ‌دانه آبی متمایل به سبز امروزه کاربرد زیادی ندارد ولی هنوز هم می‌توان آن را از برخی از تولیدکنندگان مواد هنری خریداری نمود. دستور ساخت انواع آبی مس مصنوعی (Azures) سابقه طولانی دارد. یکی از این دستورها می‌گوید: آهک پتاس یا نشادر را به یک نمک مس محلول، مانند کات کبود (سولفات مس) اضافه می‌کنند. در زیر میکروسکوپ آبی زنگار به‌صورت مجموعه‌ای از ذرات لیفی شکل نازک و گرد، دارای انکسار مضاعف بالا، دیده می‌شود که در نور انتقالی دارای رنگ آبی است. رنگ آن شبیه آزوریت نرم ساییده شده‌است. آبی‌های مس مصنوعی را به‌عنوان رنگدانه‌هایی با ثبات رنگ بالا نمی‌شناسند. تامپسون (Thompson) می‌گوید: رنگدانه‌ی مذکور با از دست دادن بخار آمونیاک، به رنگ سبز درمی‌آید. علاوه‌بر این لائوری (Laurie) می‌گوید: صنعت تولید آبی زنگار اولین‌بار به‌طور گسترده از کشور انگلستان شروع شد. تامپسون (Thompson) اذعان می‌دارد: در نقاشی‌های قرن وسطی انواع آبی مس مصنوعی در مقایسه با سایر رنگدانه‌ها از اهمیت بیشتری برخوردار است. مواد مذکور بهترین و ارزان‌ترین جانشین آزوریت و لاجورد اصل بشمار می‌رفتند. لائوری (Laurie) رنگدانه‌ی مس مذکور را در بسیاری از تذهیب‌های انگلیسی مربوط به اوایل سده هفدهم شناسایی کرده‌است. همچنین در جای دیگر ثابت کرده‌است که از این رنگ‌دانه در طی قرن ۱۸ استفاده می‌شده و تابلوی مادام پمپادور از بوچر (Boucher) موجود در موزه ملی ادینبورگ با آن نقاشی شده است.[1]