واژهmedium (گاه از media کـه جمـع لاتيـن ایـن واژه اسـت، استفاده می شـود.) به طور کلـی هـر وسـيلة
ارتباطی که انتقال پیامی را میسـر کنـد، رسانه است. این واژه اساسا با پیدایش رسانه های گروهی به وجـود آمـد. مدتهـا ایـن پـرسـش مـطـرح بـود کـه آیـا مـوزه هـم نـوعـی رسـانه است. حتـى جـان داوالـون کـه خـود چنـد تفسیر از این واژه را مطـرح کـرد و مـوزه را رسـانه نمی دانست (زیرا موزه هـا بنـابـر اصـول روزنامه هـا عمـل نمی کننـد)، از خـود می پرسید: «آیا به راسـتـی مـوزه رسانه است؟»
با وجـود ایـن، به نظر می رسـد نمایشگاه را به عنـوان «نظـام حاصـل از چیدمان اشیایی که بنا بر گرایشـی خـاص (متعلـق بـه سـازنده) در فضایی قرار گرفته اند تا در دسترس افراد جامعـه قـرار داشـته
باشند» (داوالـون، ۱۹۹۲)، کامـلا مـی تـوان بـه رسانه ای تشبیه کرد که سازوکار مادی اش فقط در یافت ارتباطی مفهـوم پیدا می کند. از نظر مارشال مک لوهان (۱۹۶۷)، درباره ارتباط مـوزه و رسانه (به معنای واسطه و ناقـل اطلاعات)، تردید چندانـی وجـود نـدارد؛ بـه ایـن ترتیب نقـش مـوزه به عنوان تولید کننده و
پخش کننده گفتمان اجتماعی (همان طـور کـه پـل راسـل نیز آن را مطرح می کند)، این است که ویژگی غیر خطی را (در تضـاد یـا دانسته های کتابی که امکان ارتباط مؤسسات را فراهم می کند، تحلیل کند[1].
