فن چسباندن ورقه‌های نازک فلزی بر روی یک سطر را گویند. برای پس‌زمینه تخت نگاره‌های مذهبی و برای قاب تابلوها معمولاً از ورق طلا استفاده می‌شد اما هنرمندان و قاب سازان از نقره، قلع، آلومینیوم و دیگر فلزات نیز استفاده کرده‌اند. قدیمی‌ترین و رایج‌ترین شیوه‌های مطلا کاری، ورق چسبانی یا چسب محلول در آب است که برای آن ابتدا سطح را با لایه‌ای از گل سرخ (bole)آمیخته با یک چسب محلول در آب پوشش می‌دهند و پس‌از انجام این کار سطح گل سرخ را نم می‌زنند تا چسب فعال شود و به‌محض قرار دادن ورق طلا بر روی سطح، بچسبد. پس‌از این‌که سطح سراسر سطح پوشش داده شد، سطح ورق فلزی را با استخوان یا سنگ معدنی صیقل یافته مهره  می‌زنند تا پرداخت درخشان فلزی پیدا کند. دیگر روش مهم مطلا کاری، روش دندانه ای یا چسبی است(mordant gilding )که برای اجرای آن سطح هر جسمی را که بخواهند با چسب می‌پوشانند.پس از ‌اینکه چسب به اندازه‌ای که به‌قدر کافی چسبناک باشد خشک شد، ورق را بر روی آن می‌چسبانند. تفاوت مهم این روش با روش مطلا کاری آبی در این است که در این مورد امکان مهر زنی وجود ندارد ،کاربرد مطلا کاری دندانه ای در درجه اول نه برای ایجاد زمینه، بلکه بیشتر برای نقاشی صرف بوده‌است یعنی برای اجرای تزیینات خطی فلزی بر روی سطح رنگ‌آمیزی شده تابلو (معمولاً برای تقلید بافت‌های زربفت و ملیله‌کاری ها). سطوح موردنظر را با چسب می‌پوشاندند و ورق فلزی پس‌از پهن شدن بر روی سطح، فقط در جاهایی که بیشتر از آن چسبانی شده‌است بر جای می‌ماند. بعدها برای تزیینات خطی از پودر طلای آمیخته با یک چسب( حل کاری) استفاده کردند. به این ماده طلای صدفی می‌گفتند چون ظرف مخصوص آمیزش این ماده معمولاً از جنس صدف بود. نمونه‌ای از مطلا کاری را می توان در تصویر نقاشی سه لته ای (قاب سه لوحی) مشاهده کرد. برای آشنایی با تکنیک دیگری که برای نقاشی بافته های زربفت به کار می رفت [1]