هر آنچـه وجـود دارد، عینی و انتزاعـی، مـادی و غیرمادی، شناخته شده و ناشناخته که البتـه عموما به دنیای زنـدگان تعلـق نـدارد. در زبان فرانسـه نیـز گاهـی عبارت real thing بـه کار می رود. این عبارت را دوسکان اف کامرون در مفهومی که به طور خاص به بافـت مـوزه تعلق دارد، استفاده می کرد. «گاه، موزه ها مکان هایسی تلقی می شوند که اشیای واقعی را می توان در آن هـا یافت. ایـن ارائـه واقعیت که ساختار آن بنا بر الگوهای انتزاعی واقعیت شکل گرفته است، نظـام ارتباطـی مـوره ای را از تمام نظام های ارتباطی دیگر متمایز می کند. اشیای واقعی (real things) همان گونه که هستند ارائه می شوند، نه به صورت الگوعکس با نمایش شینی دیگر، ماهیت و اندازه ایـن اشــا هـر چـه باشـد، اثر هنری و ساخته دست انسان(مصنـوع) هستند و در موزه های مردم شناسی، هنر یا تاریخ به نمایش در می آینـد، علاوه براین گونه های موجود در موزه های تاریخ طبیعی و شواهد مربوط به برخی پدیده ها در موزه های علوم فیزیکی، اشـای واقعی هستند» (کامرون، ۱۹۶۸)، در این چارچوب، اشیای موزه اشیایی واقعی هستند که از محیط اصلی برداشته شده اند و در مکانی اختصاص یافتـه بـه مـوره نگهداری می شوند. عبارت «اشیای واقعی» را در واقع کامرون انتخاب کرد، زیرا این عبارت رایج در آن سوی اقیانوس اطلس، چند معنای ضمنی دارد: سفت واقعی، نخست نشان دهنده اعتبار و اصالت اشــا اسـت. البته بدون آنکه حدومرزی برای آن تعییس شـود واین مفهوم در موزه های هنر بسیار مهم است. دوم اینکـه شـواهـد مـادی و بیش های غیر مادی همچون اثبات جاذبه زمین، حرکت زمیـن (اثبات های فیزیکی و … را در بر می گیرد، اما در عبارت انگلیسی real thingیک معنای ضمنی عاطفی نسبتاً مهـم نیـز وجـود دارد که در زبان فرانسه دراصطلاح کودکانه «چیزعمل، انسان را با مفهومی درخوب و درست» (c’est pour du vrai) با آن برخورد می کنیم. کامرون با استفاده از اندیشه «اشیای واقعی»نسبتاً مبهم روبه رو می کنـد بـا ایـن حـال ایـن مفهـوم بـرای همـه شناخته شده است و برخی ویژگی های مکمـل شـيء (هالـه و وضعیت و قوانین ذات شناختی آن) را که به صورت مستند اثبات نشده اند، بیان می کنـد. تلقـى كـامـرون عملی را می طلبـد کـه بـر مـوزه متمرکز باشـد؛ ماننـد نظامی ارتباطی که مربوط به بازدید کنندگان است؛ بازدید کنندگان هستند که برای بازدید اشیای واقعی می آیند امـری کـه تحقیقات مربـوط بـه بازدیدکنندگان را در اختیـار متخصصـان قـرار می دهـد.) موزه گردانـان و بازدید کنندگان، اشیای واقعی را برای بررسی و ارائـه در مـوزه انتخاب کرده اند. از نظـر ایـن موزه شناس کانادایی، رسانه اصلـی مـوزه (به عنـوان محتوایـی بـرای به نمایش گذاشتن اشیای واقعی موزه اند. رسانه های ثانـوی یـا فـرعـی (عکس هـا، فیلم هـا و نمودارهـا) بـرای جـذب بازدید کنندگان بیشتر استفاده می شـود.[1]