Indicateur de performance
Performance indicators/ Índice de resultados
فرانسوا مهرس و آندره دوله.
روشــی بــرای کنترل و ارزیابی مدیریت و برنامه ریـزی سازمان ها و به ویژه موزه هـا، فعالیت مورد هـا
براساس مجموعه ای از آمارها و گزارش ها (و نیز اطلاعات کیفی) ارزیابی و روی تابلوهای اعلانات نشان داده می شود. بیشتر شـیوه های به کار رفتـه بـرای این ارزیابی اساساً مربـوط بـه قـسـمت مالی است با این حال توسعه روش های مدیریتی در بخـش سـازمانهای غیرانتفاعی از دهه ۱۹۶۰ در تدوین دیگر مقیاس های ارزیابی نیز مؤثـر بـوده است. در این مؤسسات، نظریه های مرتبط با سوددهی چندان کاربردی ندارد و موارد مربوط به کیفیت، کارآیی، بازده و عملکرد جانشین آن هـا شـده است. بنابراین موزه هـا ازنظر مدیریتی در قالب فرایند کنترل کیفیت (استانداردهای ایرو)، روش های داخلی کنترل حسابداری و مدیریت (خودارزیابی و با به کارگیری سیستم تابلوهای کنترل و شاخص های اجرایی (که ابعاد گوناگون عملکـرد مـوره را بازتاب می دهد ارتقا یافته اند. بایـد افـزود چنین قوانینی در دهه ۱۹۸۰ در بریتانیا، کانادا
نیوزلند، استرالیا و ایالات متحده پذیرفته شد و به تدریج به تمام موسساتی که تحت کنترل سازمان های دولتی بودند، تسـری پـیـدا کـرد و شیوه ای صرفا گذرا تلقی نشـد. پیش از هر چیز، برترین جنبـه ایـن قوانین، کنترل کنندگی داخلـی آن بود؛ مدیران عملکرد فعلی یک مؤسسه را بـا اهـداف تعیین شده و عملکردهای قبلی آن مقایسه می کنـد. شاخص ها اصولا دارای کمیت و قابـل اندازه گیری انـد و اساساً به شکل گزارش هایی با قابلیت تحليـل نظام یافتـه عرضه و در تابلوهای کنترل به طور خلاصـه بیـان می شوند. بنابراین با شاخص های فراوان می توان جنبه های مالـی مـوزه (حسابداری براساس هزینه ها و منابع تأمین بودجـه) را بررسی کرد و همچنیـن بـه سـنجش مدیریت کارکنان یا مجموعه هـا، کمیت یا کیفیت خدمات عرضه شـده بـه بازدید کنندگان و خلاصـه تمـام فعالیت های مربـوط بـه مـوزه پرداخـت[1].
