ماده افزوده شده به تکیه گاه به منظور آماده سازی برای نقاشی است. این واژه را میتوان برابر نهادpriming(آستر، بوم) دانست در همه دوره ها و مکاتب نقاشی از انواع بسترها استفاده شده است. برای مثال در نقاشیهای رنسانس اروپایی شمالی، طبق سنت برای بوم سازی از مخلوط گل سفید (کلسیم کربنات) و سریشم پوست خرگوش استفاده می شد، در ایتالیای همان عصر از گچ (سولفات کلسیم)استفاده می کردند. نقاشان ونیزی دوره رنسانس به بوم های قرمز علاقه داشتند و این علاقه گاهی موجب کاربرد گسترده انواع بوم های رنگی می شد. سایه رنگ های تیره خاکی، رنگ های سیاه و گاهی خاکستری های پر مایه را با تراشیدن رنگ های به جا مانده بر روی تخته رنگ و مخلوط کردن آن با دیگر مواد بوم سازی تولید می کردند. در اواخر سده هجدهم و طی سده نوزدهم بوم های روغنی متشکل از سفیداب سرخ (سفیداب شیخ) و روغن رواج داشت [1].
منابع: [1] کار، داوسن ویلیام وکینگ لئوناردویلیام، شیوههای نگرش به تابلوهای نقاشی، مترجم: حمید فرهمند بروجنی، اصفهان: گلدسته. 1384.
